Τρίτη, 19 Απριλίου 2011

Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί...


τραγούδι του παλιού καιρού ** μουσική: Ηλίας Ανδριόπουλος ** στίχοι: Νίκος Γκάτσος ** ερμηνεία: Μανώλης Μητσιάς ** απαγγελία: Γιάννης Φέρτης ** δίσκος: Αργοναυτες - 2008 **


 Τραγούδι του παλιού καιρού*
                  Για τον Γιώργο Σεφέρη      


Αλλάζουν οι καιροί, περνάν τα χρόνια
του κόσμου το ποτάμι είναι θολό

μα εγώ θα βγώ στου ονείρου τα μπαλκόνια
για να σε ιδώ σκυμμένο στον πηλό
καράβια να κεντάς και χελιδόνια.

Το πέλαγο πικρό κι η γη μας λίγη
και το νερό στα σύννεφα ακριβό
το κυπαρίσσι η γύμνια το τυλίγει
το χόρτο καίει τη στάχτη του βουβό
κι ατέλειωτο του ήλιου το κυνήγι.

Κι ήρθες εσύ και σκάλισες μια κρήνη
για τον παλιό του πόντου ναυαγό
που χάθηκε μα η μνήμη του έχει μείνει
κοχύλι λαμπερό στην Αμοργό
και βότσαλο αρμυρό στη Σαντορίνη.

Κι απ' τη δροσιά που σάλεψε στη φτέρη
πήρα κι εγώ το δάκρυ μιας ροδιάς,
για να μπορώ σε τούτο το τεφτέρι
καημούς να συλλαβίζω της καρδιάς,
με του παραμυθιού το πρώτο αστέρι.

Μα τώρα που η Μεγάλη φτάνει Τρίτη
και Ανάσταση θα αργήσει να φανεί
θέλω να πας στην Μάνη και στην Κρήτη
με συντροφιά σου εκεί παντοτινή
το λύκο, τον αητό και τον αστρίτη.

Κι άμα θα δεις κρυφά στο μέτωπό σου,
 να λάμπει μια απαλή μαρμαρυγή
τ'αλλοτινό πεφτάστερο, σηκώσου,
να ζωντανέψεις πάλι μια πηγή
που καρτερεί στο βράχο το δικό σου.

............................................................................
* Γράφτηκε το 1961 για τα τριάντα χρόνια της Στροφής και πρωτοδημοσιεύτηκε στον Ταχυδρόμο (το γνωστό εβδομαδιαίο περιοδικό) στις 25 Νοεμβρίου 1963, με αφορμή το ειδικό αφιέρωμα του περιοδικού στον Γιώργο Σεφέρη.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου