Κυριακάτικη Ελευθεροτυπία, Κυριακή 11 Ιανουαρίου 2009 (εδώ)
Τέλος εποχής
Το αυτοκίνητο κυριάρχησε στην οικονομική, κοινωνική, περιβαλλοντική και πολιτιστική εξέλιξη του προηγούμενου αιώνα: τοπία ήδη σημαδεμένα από οδογέφυρες, μεταφορές από ασφαλτοστρωμένους δρόμους, βενζινάδικα· ζωή στις πόλεις που την περνάμε με τους νεκρούς χρόνους και τη μοναξιά που επιβάλλει η κυκλοφοριακή συμφόρηση· αέρας μολυσμένος από τα καυσαέρια των εξατμίσεων και από το θόρυβο των κινητήρων και τη φασαρία των κλάξον· υγεία απειλούμενη από την ατμοσφαιρική ρύπανση και από τα οδικά ατυχήματα· δημοτικοί προϋπολογισμοί στα όρια της χρεοκοπίας, εξαιτίας της διαχείρισης της κυκλοφορίας και των υπηρεσιών δημόσιας μεταφοράς που έχουν παγιδευτεί από σταθμευμένα ή κινούμενα αυτοκίνητα· οικογενειακοί προϋπολογισμοί καταξοδεμένοι για να διατηρούνται ένα, δύο ή τρία αυτοκίνητα.
Το αυτοκίνητο έχει διεισδύσει ακόμη και μέσα στο ατομικό και συλλογικό φαντασιακό και συνεχίζει να είναι το αντικείμενο των πόθων εκείνων που ήδη το κατέχουν, εκείνων που δεν το απέκτησαν ακόμα και εκείνων που δεν θα μπορέσουν ποτέ να το αποκτήσουν· από τον Πρώτο ώς τον Τέταρτο Κόσμο. Επειδή υλοποιεί ένα όνειρο παλαιό όσο και ο κόσμος: να μην είσαι πλέον υπηρέτης αλλά
