23 Απριλίου: Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου (στην Αθήνα)

Λαμπρινή Κουζέλη

ΤΟ ΒΗΜΑ




Εορτάζεται με εκδηλώσεις στις εκδόσεις Γαβριηλίδη

Με ανοιχτή ημερίδα στις εκδόσεις Γαβριηλίδη θα εορταστεί στις 23 Απριλίου η Παγκόσμια Ημέρα Βιβλίου στην Αθήνα. Στη διάρκεια της ημέρας θα πραγματοποιούνται ξεναγήσεις στην τυπογραφική μονάδα των εκδόσεων Γαβριηλίδη (Αγ. Ειρήνης 17, Μοναστηράκι) και οι επισκέπτες θα μπορούν να δουν από κοντά όλα τα στάδια της δημιουργίας ενός βιβλίου (στοιχειοθεσία, ψηφιακή εκτύπωση, χειροποίητη βιβλιοδεσία). Στον ίδιο χώρο θα φιλοξενηθούν ομιλίες και αναγνώσεις στο πλαίσιο της εκδήλωσης «Ελληνο-Ισπανική συνάντηση: Ποιήματα και Αστυνομικό μυθιστόρημα». Οι εκδηλώσεις πραγματοποιούνται σε συνεργασία με το ελληνο-ισπανικό πολιτιστικό περιοδικό «Sol Latino» και βασίζονται σε μια ιδέα του πεζογράφου Πέτρου Μάρκαρη.

Η 23η Απριλίου, ημέρα κατά την οποία το 1616 πέθαναν τρεις σημαντικοί συγγραφείς, ο ισπανός Θερβάντες, ο βρετανός Σαίξπηρ και ο περουβιανός

Τι διάβαζαν οι Έλληνες το 1830

ΤΟ ΒΗΜΑ

Τα βιβλία της απελευθέρωσης

Η καταγραφή των τίτλων που εκδόθηκαν λίγο πριν και λίγο μετά την ίδρυση του ελληνικού κράτους

«Ποιος έλληνας πολίτης έχει δικαίωμα ψήφου; Η ιδιοκτησία αποτελεί κρίσιμο παράγοντα; Και αν ναι, τότε μήπως πρέπει η κυβέρνηση να δώσει στους μη έχοντας ιδιοκτησία τα μέσα να αποκτήσουν;» ερωτά στις 14 Φεβρουαρίου 1830 τη Γερουσία ο πρώτος κυβερνήτης του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους Ιωάννης Καποδίστριας. Τα ερωτήματα περιλαμβάνονται αναλυτικά, μαζί με την απάντηση της Γερουσίας, σε οκτασέλιδο φυλλάδιο τυπωμένο την ίδια χρονιά από την Εθνική Τυπογραφία, πιθανότατα στο Ναύπλιο.

Οποιος επιθυμεί να διαβάσει το κείμενο μπορεί να ανατρέξει σε ένα από τα τέσσερα αντίτυπα που εντοπίζονται στη Βιβλιοθήκη της Βουλής, στα Γενικά Αρχεία του Κράτους και στη Δημόσια Βιβλιοθήκη της Χίου.

Η πρώτη ανάρτηση του Be-4um πριν ένα χρόνο!

«Θα πεθάνεις ρε», Μένιος Σακελλαρόπουλος

Γράφει ο Χρήστος Νίκας

To βιβλίο είναι βιογραφικό (αναφέρεται στη ζωή και στο τέλος ενός ποδοσφαιριστή).

Γράφτηκε το 2007 στην Αθήνα

Είναι το τέταρτο βιβλίο του συγγραφέα.

•    Περίληψη (Υπόθεση) του έργου

Το βιβλίο αναφέρεται σ’ έναν  ποδοσφαιριστή, τον Άρη Νικολάου, που ξεκίνησε από τις φτωχογειτονιές των «δυτικών προαστίων» της Αττικής και το ταλέντο του στην μπάλα τον εκτόξευσε στα ύψη, προικίζοντάς τον με δόξα και χρήμα. Πίστεψε πως αυτά ήταν αρκετά για να κρύψει τις πληγές από τα παιδικά του χρόνια, αυτές που είχε πετάξει στο βάθος του μυαλού του. Όταν δε τον πήρε η Χέρτα (ομάδα της Γερμανίας) έκοψε κάθε δεσμό με την αδερφή του. Απέκτησε οικογένεια, αλλά όταν άρχισε η αντίστροφη μέτρηση στην καριέρα του στη β Γερμανία και αποφάσισε να γυρίσει στην Ελλάδα και στην ΑΕΚ η Γερμανία γυναίκα του δεν τον ακολούθησε.

Ο υπέρμετρος εγωισμός του κατέρρευσε όταν τραυματίστηκε σοβαρά κι έχασε το νεφρό του. Απεγνωσμένα προσπαθούσε να σωθεί. Τότε έρχεται απρόσμενα το παρ4ελθόν του να τον στηρίξει, χωρίς να το ξέρει. Όταν σώθηκε και το έμαθε, αντί να χαρεί στενοχωρήθηκε, γιατί έβαλε πάλι μπροστά τον εγωισμό του. Στάθηκε στα πόδια του, συνέχισε το ποδόσφαιρο, αλλά δεν τον μαλάκωσε ούτε το νεφρό που του δώρισαν, έστω και αν προέρχονταν απ’ τα «δυτικά προάστια». Συνέχισε να μπλέκεται σε αδιέξοδες καταστάσεις. 

Ένα λάθος του στο γήπεδο και το σύνθημα «θα πεθάνεις ρε!!!», γραμμένο παντού, έφθασε για πρώτη φορά μέχρι την καρδιά του. Έτσι πήρε μια σκληρή απόφαση και εξαφανίστηκε απ’ την Αθήνα, τα γήπεδα και γενικά εγκατέλειψε το ποδόσφαιρο για την υπόλοιπη ζωή του, νομίζοντας πως έτσι πλήρωσε το βαρύ φόρο και τελείωσε με τα λάθη του παρελθόντος.

Όμως μετά από 16 ολόκληρα χρόνια, και εκεί που νόμιζε πως τελείωσε για πάντα με το παρελθόν, εμφανίζεται η Νέμεση για να αποδώσει δικαιοσύνη, Μ’ ένα πολύ παράξενο και αναπάντεχο τρόπο ήρθε το τέλος του Άρη Νικολάου σε ηλικία49 ετών κάπου στην Κρήτη.

Συνεχίζεται…

Μαρία Πυλιώτου, Τα παιδιά του ήλιου (νουβέλα)

Γράφουν η Δήμητρα και η Ιωάννα Ντούρμα


( Ιωάννα, χρόνια πολλά για τη γιορτή σου! Καλή επιτυχία στις εξετάσεις! Το ίδιο και για τη Δήμητρα, το Χρίστο και όλα τα παιδιά του Σχολείου μας! )

• Η υπόθεση του έργου

Η Ιουστίνη είναι ένα δεκαεξάχρονο κορίτσι, το οποίο μισεί το σχολείο  λόγω της αυταρχικότητάς του. Το κορίτσι αυτό μένει μαζί με την μητέρα της, η οποία εργάζεται ως καθαρίστρια για να τα βγάλει πέρα, καθώς την έχει εγκαταλείψει ο σύζυγός της φεύγοντας με μια άλλη γυναίκα. Δυστυχώς αυτό δεν μπόρεσε να το ξεπεράσει.

 Ένα πρωί που η Ιουστίνη σηκώνεται κι ετοιμάζεται να πάει σχολείο βλέπει την μητέρα της να κλαίει. Δεν αντέχει να βλέπει έτσι τη μητέρα της και φεύγει από το σπίτι. Καθώς περπατά στο δάσος, βλέπει μια καλύβα. Σε αυτή ζει ένας γέρος, τον οποίο γνώριζε καθώς είχε ξαναπάει εκεί μαζί με τη θεία της. Έτσι αποφασίζει να μείνει εκεί.

Παράλληλα σε μία άλλη πόλη μία δεκαεξάχρονη κοπέλα το σκάει και αυτή από το σπίτι της μην αντέχοντας την σκληρότητα του πατέρα της. Το όνομά της είναι Αστέρω και αφού περιπλανιέται για μέρες βρίσκεται και αυτή τυχαία στην καλύβα. Εκεί συναντά την Ιουστίνη και αποφασίζουν να συνεχίσουν μαζί το δρόμο τους. Όμως, άθελά τους συμμετέχουν σε μια πορεία προς την κατεχόμενη γη. Το γεγονός αυτό επηρέασε πολύ την Αστέρω, καθώς έμαθε μέσα από αυτή την πρωτόγνωρη εμπειρία να αγαπά την ελευθερία και να αγωνίζεται με όλους. 

συνεχίζεται...

• Ποια θέματα θίγει η συγγραφέας

Στο βιβλίο αυτό η Μαρία Πυλιώτου καυτηριάζει τα αυταρχικό και υποκριτικό σχολείο της εποχής και την έλλειψη κατανόησης και εμπιστοσύνης προς τους νέους ανθρώπους. Η εξάχρονη Ιουστίνη και η δεκαπεντάχρονη Αστέρω εγκαταλείπουν τα σπίτια τους, συναντιούνται και γνωρίζονται τυχαία· εντελώς συμπτωματικά συμμετέχουν στην αντικατοχική πορεία των Γυναικών προς την, κατεχόμενη από τους Τούρκους, Άχνα της Κύπρου (13 Μαρτίου 1989). Το γεγονός αυτό επηρεάζει σε μεγάλο βαθμό την Αστέρω. Μαθαίνει μέσα από αυτή την εμπειρία να αγαπά την ελευθερία και την αξιοπρέπεια και να αποστρέφεται τη βία και τη σκλαβιά. Διδάσκεται να αγωνίζεται με όλους και όχι μονάχη της. Αυτά «τα παιδιά του ήλιου» φέρνουν αισιοδοξία στις καρδιές των μεγάλων για το δύσκολο μέλλον.

• Πρόσωπα – Χαρακτήρες

Ιουστίνη: Ένα εξάχρονο κοριτσάκι που βιώνει έντονα τη εγκατάλειψη του πατέρα της και τη θλίψη της μητέρας της. Είναι μια αγνή και αθώα ψυχή που προσπαθεί μέσα από τα παραμύθια που πλάθει με το μυαλουδάκι της να βρει τον πατέρα της. Τα μάτια της λάμπουν από ηρεμία και αισιοδοξία, αν και έχει ζήσει τόσα και δε σταματά να ελπίζει. Στο πρόσωπο της Αστέρως βρίσκει στοργή και αγάπη και γρήγορα δένεται μαζί της.

Αστέρω: μια δεκαπεντάχρονη κοπέλα, η οποία βλέπει το μέλλον με απαισιοδοξία, καθώς το μόνο αίσθημα που την διακατέχει είναι ο πόνος εξαιτίας της κακοποίησης από τον πατέρα της. Η φυγή είναι για αυτή η μόνη της σωτηρία και ελπίδα για να γλιτώσει από τα βάσανά της. Αυτή η εμπειρία όμως της μαθαίνει να αγαπά την ελευθερία και την ανεξαρτησία και να απολαμβάνει κάθε στιγμή της ζωής. Στα μάτια της Ιουστίνης βλέπει την αθωότητα και την γαλήνη και αισθάνεται έντονα την ανάγκη να την προστατεύει και να της φέρεται με τρυφερότητα και αγάπη.

Μαριάννα: η μητέρα της Ιουστίνης. Πρόκειται για μια δυστυχισμένη γυναίκα, καθώς την εγκατέλειψε ο άντρας της για μια άλλη γυναίκα. Όμως τον αγαπάει ακόμα και ελπίζει ότι θα γυρίσει κοντά της. Αγαπάει την κόρη της, αλλά, όσο και αν προσπαθεί, δεν μπορεί να της κρύψει τη θλίψη που αισθάνεται, γι’ αυτό δεν είναι και λίγες οι φορές που την έχει δει να κλαίει. Ωστόσο, όσο δυναμική κι αν θέλει να είναι, η εγκατάλειψη και από την κόρη της είναι βέβαιο να της στοιχίσει πολύ, καθώς μόνο αυτή της είχε απομείνει.

Σχετικά με τον αφηγητή και το χρόνο της ιστορίας

Το βιβλίο χωρίζεται σε τέσσερα μέρη, τα οποία συνδέονται μεταξύ τους μέσα από τις ιστορίες που προβάλλει το καθένα από αυτό για κάθε πρόσωπο. Έτσι ανάλογα με το πρόσωπο, στο οποίο αναφέρεται αλλάζει και ο αφηγητής. Με άλλα λόγια, δηλαδή, δεν υπάρχει μόνο ένας αφηγητής, αλλά κάθε ήρωας αφηγείται τη δική του ιστορία και τα δικά του βιώματα.

«Τα Παιδιά του Ήλιου» ως υπόθεση (1989) είναι ελάχιστα προγενέστερα από την εποχή που γράφτηκαν (1993). Συγγράφηκαν το Νοέμβριο του 1993  και αναφέρονται σε σχετικά πρόσφατη εποχή.

Η συγγραφέας έχει γεννηθεί στο Λευκόνοικο της Μεσαρίας, που τώρα είναι κατεχόμενο και αναφέρεται σε γεγονότα του 1989 στην κατεχόμενη γη.

• Τι μας άρεσε – Τι δε μας άρεσε...

«Τα Παιδιά του Ήλιου» είναι ένα αξιόλογο μυθιστόρημα που διεγείρει ποικίλα συναισθήματα σε όποιον το διαβάζει. Ο αναγνώστης, δηλαδή,  συμπάσχει με τους ήρωες, στενοχωριέται και φοβάται για την τύχη τους, όμως νιώθει χαρά και ανακούφιση για το αίσιο τέλος που έχουν οι περιπέτειές τους. Αξίζει να αναφερθεί πως μέσα από αυτό το βιβλίο ο αναγνώστης έχει τη δυνατότητα να μάθει πολλά πράγματα σχετικά με τις αντιλήψεις των ανθρώπων και τις συνθήκες ζωής εκείνης της εποχής (πριν 20-25 χρόνια). Επιπλέον, όσον αφορά το θέμα είναι πολύ ευρηματικό και η γλώσσα απλή και κατανοητή, ώστε όλι οι αναγνώστες να είναι σε θέση να το ακταλαβαίνουν.

...κάποιες αδυναμίες

                Ένα στοιχείο που ίσως θα μπορούσε κάποιος να το θεωρήσει ως αδυναμία είναι η αφήγηση πολλών ασήμαντων και ανούσιων πραγμάτων. Ο αφηγητής δίνει  σημασία σε κάθε λεπτομέρεια και κουράζει έτσι τον αναγνώστη. Ακόμη, ο τρόπος με τον οποίο συνδέεται η μια ιστορία με την άλλη είναι λίγο δυσνόητος, καθώς η μετάβαση γίνεται κάπως απότομα χωρίς επαρκή προετοιμασία (προϊδεασμό) του αναγνώστη.

Γενικά

Στο σύνολό του όμως η νουβέλα είναι καλοδουλεμένο κείμενο, που παρέχει στον αναγνώστη την ευκαιρία να ταξιδέψει με τη φαντασία του.

• Τελικό σχόλιο

Κάθε βιβλίο είναι μέσο έκφρασης, είναι λόγος και ως λόγος δεν προσφέρει μόνο γνώσεις αλλά και ιδέες και συναισθήματα. Φέρνει τον αναγνώστη σε επικοινωνία με τον πλούσιο συναισθηματικό κόσμο του λογοτέχνη, τον μεταφέρει νοερά σε κόσμους μυθοπλασίας και περιπέτειας, του υποβάλλει συναισθήματα χαράς ή λύπης, διώχνει την ανία και την πλήξη και τον εξευγενίζει. Επομένως, αξίζει κάποιος να διαβάσει αυτό το βιβλίο, διότι εκτός από αυτά που αναφέρθηκαν το συγκεκριμένο βιβλίο ψυχαγωγεί τον αναγνώστη και του προσφέρςει ψυχική ηρεμία και γαλήνη.

Καταλήγοντας, με αφορμή αυτό το βιβλίο μπορεί κάποιος να αναζητήσει και να ξεφυλλίσει κι άλλα βιβλία της Μάρθας Πυλιώτη∙ μυθιστορήματα και νουβέλες που απευθύνονται σε εφήβους, που μπορεί να αποδειχθούν εξίσου, αν όχι και περισσότερο ενδιαφέροντα!

               

,

Το Β4 διαβάζει και προτείνει (Αναγνώσεις)

 

Stephenie Meyer,  Λυκόφως (Τwiligt)


γράφουν η Κατερίνα Παπίτση και η Καλλιόπη Παλαιολόγου

 

Τι σημαίνει το μήλο

Το μήλο στο εξώφυλλο του Λυκόφωτος αντιπροσωπεύει τον «απαγορευμένο καρπό». Η Stephanie Meyer χρησιμοποίησε απόπασμα από τις γραφές (Γένεσις) –αμέσως μετά τα πειεχόμενα- γιατί λατρεύει τη φράση «του ξύλου του γιγνώσκειν καλόν και πονηρόν». Δεν είναι αυτό με τοοποίο καταλήγεςι η Μπέλλα; Μια λειτουργική γνώση του τι είναι καλό και κακό. Το ωραίο με το μήλο είναι που έχει τόσες πολλές συμβολικές ρίζες. Έχεις το μήλο στη Χιονάτη, μια δαγκωματιά και μένεις παγωμένος για πάντα σε μια κατάσταση που μοιάζει πολύ με θάνατο, χωρίς να είναι… Μετά έχεις τον Πάρη και το χρυσό μήλο της Έριδας στην ελληνική μυθολογία –δείτε ποσοι πολλοί μπελάδες ξεκίνησαν μ’ εκείνο. Τα μήλα είναι «πολύπλευρα» φρούτα. Τέλος, της άρεσε η όμορφη απλότητα της φωτογραφίας.

•    Υπόθεση

Η Μπέλλα μετακομίζει σε μια μικρή, μονίμως βροχερή πόλη, πιστεύοντας ότι την περιμένει η πιο βαρετή περίοδος της ζωής της. Όμως από τη στιγμή που θα γνωρίσει τον αινιγματικό Έντουαρντ, η ζωή της θα πάρει μια συναρπαστική και τρομακτική τροπή. Γιατί ο Έντουαρντ είναι βρικόλακας που έχει καταφέρει να διατηρεί μέχρι σήμερα την πραγματική του ταυτότητα μυστική στη μικρή κοινότητα. Όμως κανείς δεν είναι πλέον ασφαλής και λιγότερο από όλους η Μπέλλα. Το ζευγάρι θα βρεθεί να ισορροπεί επικίνδυνα στην κόψη του ξυραφιού ανάμεσα στην επιθυμία και τον κίνδυνο.

•    Κριτική για το βιβλίο

Κατά τους Λονδρέζικους Τimes,

Η ιστορία είναι μια υπνωτική αφήγηση γραμμένη σε ονειρικό ύφος, συνοψίζει τέλεια το εφηβικό αίσθημα της σεξουαλικής έντασης και της αποξένωσης.

Publishers Weekly:

Με την αγωνία και το ρομαντισμό σε τέλεια ισορροπία, το Λυκόφως θα κάνει τους αναγνώστες να γυρίζουν με μανία τις σελίδες του σαγηνευτικού ντεμπούτου (!) της Stephenie Meyer.

 School Library Journal

Η αγωνία κορυφώνεται καθώς η ένταση του μυστικού έρωτα και της σιωπηλής τρυφερότητας μετα μορφώνεται σε ένα τρομερό αγώνα επιβίωσης … Ρεαλιστικό, επιδέξιο, περιεκτικό, οι αναγνώστες θα λαχταρούν να χώσουν τα δόντια τοςυ στο Λυκόδως.

Booklist

Ακολουθώντας την παράδοση τηςAnn Rice…. αυτή η σκοτεινή ιστορία αγάπης συναρπα΄ζει.

Η δική μας κριτική για το βιβλίο

Είναι πολύ ενδιαφέρον, γιατί στην ανάγνωση του σε αγγίζει, σε παγιδεύει˙ την ίδια στιγμή σε ταξιδεύει και σε μαγεύει. Η  Stephenie Meyer μας χαρίζει ένα ακόμη ακαταμάχητο συνδυασμό ρομαντισμού και σασπένς με δόση υπερφυσικού. Ακόμη μπορούμε να πούμε ότι το βιβλίο είναι συναρπαστικό, με πάθος και με συνεχείς ανατροπές και εκπλήξεις˙ αυτό το έπος αγάπης ανάμεσα σε θνητή και αθάνατο βαδίζει προς τη λογοτεχνική αθανασία.

Το βιβλίο όταν το διάβασα με απορρόφησε και μπήκα κι εγώ μέσα στην ιστορία σαν ένας από τους χαρακτήρες του βιβλίου. Το πρώτο που θέλω να πω είναι ότι σταματάς την ανάγνωση, μόνο όταν φτάσεις στην τελευταία σελίδα. Δεύτερον είναι απλά αδύνατον να το αφήσεις από τα χέρια συο και τρίτον τόσο ο τρόπος που γράφει η συγγραφέας λόσο και η πλοκή και οι χαρακτήρες του βιβλίου σε αφήνουν με κομμένη την ανάσα από την αγωνία να δεις τι θα συμβεί στην επόμενη σελίδα.  

Ο στόχος της συγγραφέως

Να προσελκύσει τους αναγνώστες και τη νεολαία χωρίς διδακτικό, δασκαλίστικο ύφος!

Ο τίτλος του βιβλίου

Οφείλεται στο φως της πανσελήνου. Η συγγραφέας σε μερικές συνεντεύξεις της είχε παραδεχτεί ότι δυσκολεύτηκε να δώσει τον τίτλο στο βιβλίο κι ότι στην αρχή είχε διαλέξει έναν άλλο.

 

Η πρώτη ύλη του μυθιστορήματος

«Το Λυκόφως πολύ έξυπνα διασκεδάζει έναν πανάρχαιο θρύλο με διαχρονικές αξίες. Μεταφέρει από το μακρινό παρελθόν στο σήμερα, τις βαθύτερες έννοιες της αγάπης και το έρωτα που είναι τα πιο δυνατά αισθήματα από καταβολής του ανθρώπου. Επίσης πρώτη ύλη του μυθιστορήματος αποτελεί και ο κλασικός μύθος των βαμπίρ.

Η πρωτοτυπία και η έλξη του βιβλίου

Το Λυκόφως παρουσιάζει τα βαμπίρ εξευγενισμένα, προσανατολισμένα στον 21^ο αιώνα, ως ένα είδος σούπερ ηρώων χωρίς κάστρα, φέρετρα και νυχτερίδες και χωρίς και τους υπερμεγέθεις κυνόδοντές τους.

Η σχέση της αφήγησης με την πραγματικότητα

Η σχέση της αφήγησης με την πραγματικότητα: δεν έχουν καμιά "σχέση" μεταξύ τους, γιατί η συγγραφέας μάς διηγείται έναν δικό της φανταστικό κόσμο. Οι βρικόλακες στη σύγχρονη εποχή δεν υπάρχουν, ούτε οι λυκάνθρωποι˙ άσχετα που πριν πολλά χρόνια υπήρχαν διάφοροι μύθοι γι’ αυτούς, όμως κανένας δεν μπορεί να είναι σίγουρος αν υπάρχουν ακόμη...

Τι μου άρεσε πιο πολύ στο βιβλίο

Εύκολα μπορεί αν καταλάβει κανείς ότι οι σκηνές που μου άρεσαν ήταν περισσότερες από μία. Αυτή που μου άρεσε περισσότερο και μου τράβηξε το ενδιαφέρον ήταν η επόμενη: Τη στιγμή που η Μπέλλα φτάνει στη σχολή χορού όπου ο Τζέιμς τής έχει στήσει παγίδα, τα πάντα εκτυλίσσονται πολύ γρήγορα. Η μάταιη προσπάθεια της Μπέλλας να ξεφύγει εξοργίζει τον Τζέιμς με αποτέλεσμα να την τραυματίσει σοβαρά. Εκείνη τη στιγμή φτάνει ο Έντουαρντ μαζί με την οικογένεια΄του. Ο Τζέιμς κατάφερε να δαγκώσει την Μπέλαλ. Την ίδια στιγμή ο Έντουαρντ βρίσκεται στο πλευρό της μαζί με τον Καρλάιλ προσπαθώντας να βρουνε μια λύση για να τη σώσουν. Η μόνη λύση που υπάρχει είναι ο ΄Εντουαρντ να τη δαγκώσει για αν της αφαιρέσει το δηλητήριο. Αυτή η στιγμή είναι η στιγμή της αποκορύφωσής, γιατί ο Έντουαρντ πρέπει να βρει τη δύναμη να σταματήσει όπου και να βρίσεκται δείχνοντας ΄τει πόσο πολύ την αγαπάει.

Τι δε μου άρεσε στο βιβλίο

Σ’ αυτό το βιβλίο ήταν δύσκολο να αποφασίσω ποια σκηνή μου άρεσε λιγότερο ή καθόλου, γιατί όλες οι σκηνές ήτανες μία και μάι. Υπάρχει όμως μια σκηνή που με έκανε να συνοφρυωθώ. Η σκηνή αυτή ήταν όταν η Μπέλλα στο τέλος της πρώτης της σχολικής ημέρας πηγαίνει στη Γραματεία. Όταν μπαίνει αντικρίζει τον Έντουαρντ να μιλαέι με τη γραμματέα, προαπσθώντα σαν την πείσει να του αλλάξει το να΄λθηματης Βιολογίας με κάποι άλλο. Εκείνη τη στιγμή οΈντουαρντ γυρνάει και αγριοκοιτάζει την Μπέλλα και φεύγει λέγοντας ότι πρέπει να το υποστεί.

Η άποψή μας για τη συγγραφική ικανότητα της S. M.

H Stephenie Meyer κατάφερε και άγγιξε τις ψυχές πολλών ανθρώπων με τπΛυκότως. Αυτό αποδεικ΄νυει ότι πρόκειται για μια από τις πιο αγαπημένες συγγραφείς σε όλον τον κόσμο. Τίποτα δεν μπορεί ν απεριγράψει το ότι έχει καατφέρει κάνοι=οντας το πιο απλό και το πιο αγαπημ΄’ενο πράγμα … γράφοντας. Πραγματικά αυτή η γυναίκα κατάφερε να μας μαγέψει με τον κόσμο που δημιούργησε. Επίησς η συγγραφέας με τηη τέχνη του γραπτού λόγου εκφράζει όλα εκεινα τααπλά και συνάμα όμως περίπλοκα πράγματα που προφορικός λόγος είναι αδύνατον να κάνει. H Stephenie δεν έχει χρησιμοποιήσει στα βιβλία της καλή γραφή, όπως άλλοις συγγραφείς, π.χ. η Τζ. Κ. Ροουλινγκ, η οποία έχει γράψει τη σειρά των βιβλίων με ήρωα το Ηarry poter, αλλά χρησιμοποίησε απλή γλώσσα γραφής, για να μπορεί ο καθένας που το διαβάζει να καταλαβαίνει το περιεχόμενο και ειδικά οι νέοι που σήμερα δε συγκινούνται με τη ανάγνωση λογοτεχνικών βιβλίων.

Σε ποιους προτείνω το βιβλίο και γιατί

Το Λυκόφως είναι ένα μυθιστόρημα που ταιριάζει απόλυτα σε εφήβους. Η γλώσσα που επέλεξε να γράψει η συγγραφέας είναι απλή, κατανοητή και προσιτή προςε τους αναγνώστες. Η ένταση και το απρόσμενο που χαρακτηρίζουν το βιβλίο θα κάνει τους νεαρούς αναγνώστες να μην το αφήνουν από τα χέρια τους.

Επιλογή βιβλίου

Επιλέξαμε να γράψουμε γι’ αυτό το βιβλίο, γιατί είναι ενδιαφέρον και καταπληκτικό. Επίσης το βιβλίο είναι ένα νεανικό και ρομαντικό μυθιστόρημα με διάφορες ανατροπές που ταιριάζει απόλυτα στους νέους. Όταν το διάβαζα είχα απορροφηθεί εντελώς και ακόμα όταν έφτασα στην τελευταία σελίδα ήθελα να συνεχίσω το διάβασμα. Δεν μπορούσα να το αφήσω από τα χέρια μου. Γι’ αυτό το λόγο όταν ο καθηγητής μας, μας είπε να παρουσιάσουμε ένα οποιοδήποτε βιβλίο θέλαμε, το πρώτο που σκεφτήκαμε ήταν το Λυκόφως. Επίσης να παραδεχτώ ότι το επέλεξα κιόλας, επειδή ήξερα το περιεχόμενο του βιβλίου από την ταινία και έτσι θα ήτανε πιο εύκολο να κάνω τη ην βιβλιοπαρουσίαση γνωρίζοντας ήδη την υπόθεση.

                                           Χαλκίδα Οκτώβρης - Νοέμβρης 2010

Το Β4 διαβάζει και προτείνει (Αναγνώσεις)

Stephen King,  

Ο Άντρας Με Το Μαύρο Κουστούμι

γράφουν ο Γιάννης Παναγιώτου και

             ο Παρασκευάς  Παπουτσής

1.      Εισαγωγικά

Το κείμενο που τιτλοφορείται «ο άντρας με το μαύρο κουστούμι» αποτελεί διήγημα και περιέχεται στο βιβλίο «Όλα είναι δυνατά» που περιλαμβάνει 14 τρομαχτικές ιστορίες-διηγήματα. Γράφτηκε το 2002 και αποτελεί το 57ο έργο του ανάμεσα στο συνολικό έργο του συγγραφέα.

2.      Η υπόθεση του διηγήματος

Ο Γκάρι, ο ήρωας και κύριο πρόσωπο της ιστορίας, καθώς βρίσκεται στο νοσοκομείο, γέρος πια, αποφασίζει να γράψει μια ιστορία που βίωσε όταν ήταν μόλις εννιά χρονών. Ο Γκάρι ζούσε στο Μότον, μια πόλη ήσυχη χωρίς δείγματα τεχνολογικής ανάπτυξης, με την οικογένειά του. Αυτός μαζί με τον πατέρα του και τη μάνα του αποτελούσαν μια παραδοσιακή οικογένεια. Είχε και έναν αδελφό, τον Ντον, ο οποίος όμως είχε πεθάνει από τσίμπημα μέλισσας καθώς ήταν αλλεργικός.  Μια μέρα ο πατέρας του, μέσα στις πολλές εργασίες που του ανέθεσε, του έδωσε την ευκαιρία να πάει πρώτη φορά στη ζωή του για ψάρεμα. Ο  Γκάρι είχε ενθουσιαστεί αλλά πρωτού πάει οι γονείς του τον συμβούλευσαν να μην μπει βαθιά μέσα στο δάσος, στο σημείο όπου διακλαδωνόταν το ρέμα.

Εκείνος σύμφωνος και σεβόμενος τη δύσκολη ψυχολογική κατάσταση των γονιών του, μετά το θάνατο του Νταν, άρχισε να κινείται κατά μήκος του ρέματος ψάχνοντας το καταλληλότερο σημείο για ψάρεμα. Έφτασε ως το σημείο που διακλαδώνεται το ρέμα, αποφασίζοντας ότι εκεί είναι το καλύτερο μέρος για την εργασία του αυτή. Πράγματι, έπιασε δύο μεγάλα ψάρια και συνέχισε να ψαρεύει. Όμως, ενώ είχε καρφώσει το καλάμι στο έδαφος, εκείνος ξάπλωσε στο χορτάρι με αποτέλεσμα να αποκοιμηθεί. Μόλις ξύπνησε είδε ότι περπατούσε μια μέλισσα και σκεπτόμενος ότι θα μπορούσε να του συμβεί αν τον τσιμπήσει, μετά το θάνατο του αδερφού του με αυτόν τον τρόπο, αποφάσισε να παραμείνει ακίνητος. Ξαφνικά ακούστηκαν κάποια παλαμάκια και η μέλισσα ψόφησε. Το παιδί απορημένο γύρισε να δει ποιος ήταν αυτός που χτύπησε παλαμάκια. Αντίκρισε ένα μαυροντυμένο άντρα με νύχια αρπαχτικού, μάτια φλεγόμενα και δόντια κοφτερά, που μύριζε θειάφι και όπου πατούσε καιγόταν το χόρτο και τα λουλούδια. Ο Γκάρι φοβισμένος αποφάσισε να μην δείξει σημάδια τρόμου και να συμπεριφερθεί φυσιολογικά. Ο μαυροντυμένος άντρας ανακοινώσε στο Γκάρι ότι η μάνα του είχε πεθάνει από τσίμπημα μέλισσας στην κουζίνα του σπιτιού. Το παιδί, αν και δε δεχόταν τα λόγια του άντρα, έκλαιγε και κατά βάθος φοβόταν μήπως αυτό το γεγονός είχε συμβεί πραγματικά. Ενώ ο Γκάρυ ήταν μπερδεμένος και ψυχικά ταραγμένος, ο άντρας ξαφνικά είπε ότι πεινάει και ότι θα τον φάει. Το παιδί του έδωσε να φάει τα ψάρια που είχε πιάσει αλλά εκείνος συνέχιζε να πεινάει με αποτέλεσμα να στραφεί προς τον Γκάρι. Εκείνος αμέσως το έβαλε στα πόδια, τρέχοντας προς το σπίτι  του έξω από το δάσος. Ο άντρας άρχισε να τον κυνηγάει και παρόλο που πολλές φορές ήταν πολύ κοντά του, ο Γκάρι κατάφερε να βγει από το δάσος, καταλήγοντας στην αγκαλιά του πατέρα του, κλαίγοντας και τρέμοντας από το φόβο του. Αφού το παιδί είπε στον πατέρα του τι συνέβη, ο πατέρας του τον ρώτησε μήπως ήταν όνειρο, αφού μετά το θάνατο του Νταν έβλεπε συνέχεια εφιάλτες. Το παιδί, αφού πρώτα τον ρώτησε αν ζει η μητέρα του, δεν ήξερε τι να απαντήσει, αφού ήταν μπερδεμένο εξαιτίας όλου αφού του γεγονότος. Καθώς καθησυχάστηκε με την είδηση ότι η μητέρα του ζει και είναι μια χαρά, αποκρίθηκε ότι ίσως να ήταν όνειρο. Ύστερα ο Γκάρι απρόθυμα μαζί με τον πατέρα του μπήκε ξανά μέσα στο δάσος για να πάρει τον εξοπλισμό του ψαρέματος που είχε αφήσει ο Γκάρι στο σημείο της συνάντησης του με το μαυροντυμένο άντρα. Ο πατέρας του όμως είδε ότι υπήρχαν στο έδαφος καμένα χόρτα και, αφού πήρε τον εξοπλισμό του ψαρέματος, είπε στο Γκάρι να φύγουν αμέσως από το δάσος και να επιστρέψουν στο σπίτι. Τώρα πια, καθώς ο Γκάρι είναι 90 χρονών, αποφάσισε να ξαλαφρώσει η ψυχή.], αφού ακόμα ένιωθε ζωντανό αυτό το γεγονός στην καρδιά του.

3. Θέματα

Ο συγγραφέας Stephen King θίγει μεταφυσικά θέματα και εξωλογικά στοιχεία. Επίσης καταπιάνεται με το θέμα του φόβου και της σχέσης ζωής – θανάτου.

4.  Πρόσωπα

Γκάρι: φαίνεται ένα πρόθυμο παιδί, που θέλει αν βοηθάει τους γονείς του χωρίς αν υπολογίζει κούραση. Τους σέβεται, τους υπακούει και προσπαθεί να τους ευχαριστεί. Έχει επηρεαστεί βαθύτατα από το θάνατο του αδερφού του, με αποτέλεσμα να έχει τραυματιστεί ψυχικά. Είναι αρκετά ψύχραιμος και διαθέτει ψυχική δύναμη.

Πατέρας: Αποτελεί το πρότυπο του πατέρα των παραδοσιακών οικογενειών. Ασχολείται με τις δουλειές έξω από το σπίτι που απαιτούν κυρίως μυική δύναμη. Αγαπάει και εμπιστεύεται το γιο του. Είναι ήρεμος και καθόλου οξύθυμος. Σέβεται τη γυναίκα του και τη υποστηρίζει ψυχικά, διότι είναι σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση εξαιτίας του θανάτου του μεγαλύτερου γιου τους.

Μητέρα: Αποτελεί το πρότυπο της μητέρας των παραδοσιακών οικογενειών. Μετά το θάνατο του Νταν, έχει αποκτήσει πολλές φοβίες και ανασφάλειες. Είναι υπερπροστατευτική με το Γκάρι. Παρόλη την κατάστασή της προσπαθεί να κρατηθεί δυνατή, προσφέροντας στο Γκάρι μια καλή. Ασχολείται με τις υποχρεώσεις του νοικοκυριού της. Έτσι κρατάει ολόκληρο το σπίτι, έχοντας ξεκαθαρίσει στο μυαλό της την αποστολή της να φροντίσει την οικογένειά της.    

Άντρας με το μαύρο κοστούμι: Η προσωποποίηση του κακού. Εκμεταλλεύεται τους φόβουςκ και τις ανασφάλειες των άλλων, φέρνοντας τους τον ππονο και την ψυχική συντριβή. Μέσα από το διήγημα καταλαβαίνουμε ότι ο άντρας αυτός είναι ο διάβολος.

5. Η αφήγηση

 Ο αφηγητής είναι ομοδιηγητικός και δραματοποιημένος. Έχουμε α’πρόσωπη αφήγηση και εσωτερική εστίαση. Η Ιστορία ξεκινά με αναδρομή από το παρόν της αφήγησης, Ο ήρωας θυμάται μια ιστορία που είχε στιγματίσει τα παιδικά του χρόνια.

6. Τι μας άρεσε

Μας άρεσε η αναδρομική αφήγηση με ευθύγραμμη παρουσίαση γεγονότων και η α’πρόσωπη αφήγηση, που δίνει στο διήγημα ζωντάνια, παραστατικότητα και αμεσότητα˙ στοιχεία απαραίτητα για να δομηθεί ένα ενδιαφέρον διήγημα τρόμου. Επίσης, θετικό στοιχείο θεωρούμε τις γλαφυρές περιγραφές του και την ισορροπία εσωτερικής και εξωτερικής δράσης.

         7. Τι δε μας άρεσε

Δε μας άρεσε το γεγονός ότι η ιστορία που αφηγείται είναι κοινότοπη. Δεν αποτελεί κάτι το καινούριο, αφού οι περισσότεροι άνθρωποι ίσως έχουν ακούσει κάτι παρόμοιο. Γενικά δεν είναι πρωτότυπη.

           Αξίζει;

Ο Stephen King είναι συγγραφέας του φόβου και φανταστικού και στο διήγημα αυτό τα παρουσιάζει όλα με τέτοιο τρόπο, που σου κεντρίζει το ενδιαφέρον, με αποτέλεσμα να μη θέλεις να αφήσεις το βιβλίο από τα χέρια σου. Σε όλη τη συλλογή των βιβλίων του πραγματεύεται διαφορετικές μορφές τρόμου. Έτσι θεωρoύμε ότι τα βιβλία του αξίζει να τα προσέξουν οι φιλαναγνώστες, καθώς θα διαβάσουν κάτι διαφορετικό από αυτά που έχουν συνηθίσει έως τώρα.

                                                                                Οκτώβρης 2010

... καιρός για διάβασμα

Ηλεκτρονικός Αναγνώστης

eAnagnostis.gr - Ένα blog για τους e-readers και τα e-books

Οι Εκδ. Ίκαρος και οι Εκδ. Ψυχογιός στο ελληνικό iBookstore

iBookstore

Βιβλία των Εκδόσεων Ίκαρος και των Εκδόσεων Ψυχογιός έχουν ανέβει στο iBookstore της Ελλάδας. Μπορείτε να τα αναζητήσετε από τη συσκευή σας στην εφαρμογή iBooks ή στο πρόγραμμα iTunes στον υπολογιστή σας.

Οι 14 τίτλοι των Εκδόσεων Ίκαρος στο iBookstore της Ελλάδας περιλαμβάνουν βιβλία των Κική Δημουλά, Χρήστου Γιανναρά, Απόστολου Δοξιάδη, Γιάννη Σακελλαράκη και Νίκου Κούνδουρου. Τα ebooks του Ίκαρου είναι διαθέσιμα και στο iBookstore της Κύπρου.

Οι 101 τίτλοι που έχουν ανέβει από τις Εκδόσεις Ψυχογιός περιλαμβάνουν βιβλία των Λένα Μαντά, Καίτη Οικονόμου, Πασχαλία Τραυλού, Μάρω Βαμβουνάκη, Χρυσηΐδα Δημουλίδου, Γιάννη Ρεμούνδου, Henning Mankell, Ναγκίμπ Μαχφούχ, Στιγκ Λάρσον και Howard Jacobson.

Επίσης, βιβλία των Εκδόσεων Καστανιώτη, που ανέβηκαν χτες στο iBookstore της Ελλάδας, είναι διαθέσιμα από το iBookstore της Κύπρου.

Χθες ήταν η πρώτη μέρα που λειτούργησε το iBookstore στην Ελλάδα, την Κύπρο και άλλες 24 ευρωπαϊκές χώρες.

Εισήγηση του Ειδικού Γραμματέα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Μιχάλη Κοντογιάννη, στο Συνέδριο «Βιβλίο και εκπαίδευση. Τι πρέπει να αλλάξει» στο πλαίσιο της 8ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης

09-05-11

Δελτίο Τύπου

Στο πλαίσιο της 8^ης Διεθνούς Έκθεσης Βιβλίου Θεσσαλονίκης (5-8 Μαΐου 2011) διοργανώθηκε Συνέδριο με τίτλο «Βιβλίο και εκπαίδευση. Τι πρέπει να αλλάξει».

Ως Εισηγητής στη θεματική «Η χαρτογράφηση της σημερινής πραγματικότητας- Πρόσφατες Πρωτοβουλίες στην Εκπαίδευση» προσκλήθηκε ο Ειδικός Γραμματέας Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης, Μιχάλης Κοντογιάννης.

Ακολουθεί η εισήγηση του Ειδικού Γραμματέα Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης με θέμα «H Φιλαναγνωσία στο Νέο Σχολείο»:

«Θα ξεκινήσω τη σύντομη εισήγησή μου στην ημερίδα με τίτλο «Η χαρτογράφηση της σημερινής πραγματικότητας» και συγκεκριμένα αναφορικά με τις πρόσφατες πρωτοβουλίες στην Εκπαίδευση, με τους στίχους του Αργεντινού λογοτέχνη Χόρχε Λούις Μπόρχες από το ποίημά του «ο αναγνώστης»:

«Άλλοι, ας καυχηθούν για τις σελίδες που έχουν γράψει

Εγώ, είμαι περήφανος για κείνες που έχω διαβάσει…»

Επίσης, σε ένα άλλο σημείο αναφέρει πως

«η ανάγνωση είναι πιο ταπεινή, πιο ευγενής, πιο πνευματική από τη συγγραφή»

και καταλήγει τελικά στο ότι…

«δεν ξέρω ποιος από εμάς (αναγνώστης ή συγγραφέας) γράφει αυτή τη σελίδα …»

Το Β4 διαβάζει και προτείνει (Αναγνώσεις)

Δημοσθένης Βουτυράς: Παραρλάμα

6+1 σημεία από το Μάριο Παλαιολόγο

·       Είδος κειμένου – Χρόνος συγγραφής

Το είδος του κειμένου είναι διήγημα και γράφτηκε στις αρχές του 20ου αιώνα.

·         Υπόθεση του έργου

Κάποιες φορές ο Φάρμας θυμόταν τη μορφή του πατέρα του με το φέσι και το κόκκινο ζωνάρι αλλά και αυτή της μητέρας του με το τσεμπέρι και τίποτα άλλο. Τα υπόλοιπα τα είχε σβήσει ο χρόνος, η κούραση και το κρασί. Τη γυναίκα του δε τη θυμόταν πια καθόλου, αλλά και οι υπόλοιπες του φαινόταν τόσο παράξενες. Οι συνάδελφοι του τον πείραζαν και αυτός το μόνο που κάνει ήταν να τους μισεί. Κανείς δεν τον είχε ποτέ δει να χαμογελά

Όταν σχόλαγε έπινε κρασί στην ταβέρνα και παραμιλώντας πήγαινε στο σπίτι για να κοιμηθεί. Μια βραδιά στην ταβέρνα κάποιος διηγείται κάτι από την Αγία Γραφή. Στο συμπόσιο, λέει, κάποιου Βαλτάσαρ, βασιλιά της Βαβυλωνίας, κάποιο άυλο χέρι έγραψε στον τοίχο κάτι παράξενες λέξεις και έφερε τον τρόμο και στο βασιλιά και σε όλους τους παρευρισκόμενους, αφού κανένας δεν ήξερε οι λέξεις τι εννοούσαν. Αυτό που άκουσε του έδωσε μια ιδέα, να τιμωρήσει όλους αυτούς που τόσα χρόνια τον κορόιδευαν.

Το επόμενο βράδυ, όταν σχόλασε, δεν πήγε στην ταβέρνα, αλλά μετά από ώρες γύρισε πίσω και κρυφά με ένα κομμάτι κάρβουνο έγραψε σε έναν τοίχο τη λέξη ΠΑΡΑΡΛΑΜΑ, λέξη άγνωστη αλλά και κακή στη φαντασία του. Το πρωί όλοι που είδαν τη λέξη …

·         Θέματα που θίγει ο συγγραφέας

Ο Βουτυράς σε αυτό το διήγημα θίγει τα θέματα της βαρετής και αδιάφορης εργασίας, της φτώχειας, της εσωτερικής επιλεκτικής αποξένωσης και της εκδικητικότητας.

·       Ο ήρωας

Κεντρικό πρόσωπο του διηγήματος είναι ο Φάρμας, που βυθίζεται όλο και περισσότερο στη δυστυχία του: φτωχός και αποξενωμένος εγκλωβισμένος στα αδιέξοδά του επιχειρεί να αλλάξει τους ρόλους, να γίνει δηλαδή από θύμα θύτης.

·       Τι μου άρεσε

Ο Φάρμας, ο ήρωας του διηγήματος, ακόμα και σε αυτή την ψυχονευρωτική κατάσταση που βρίσκεται μπορεί να βρει το θάρρος και τη δύναμη της σκέψης για να εξεγερθεί έστω κι εκδικητικά.

·       Τι δε μου άρεσε

Η στάση του συγγραφέα προς τα υπόλοιπα πρόσωπα του διηγήματος, δηλαδή τα παρουσιάζει σαν να είναι όλoι μια μάζα απρόσωπη και ισοπεδωτικά θρασύδειλη.

·       Καταληκτικό σχόλιο

   

Ο Δημοσθένης Βουτυράς δίκαια θεωρώ ότι έχει καθιερωθεί ως μια σημαντική μορφή της νεοελληνικής πεζογραφίας˙ αυτό από μόνο του μας υποδηλώνει την αξία και το ενδιαφέρον των διηγημάτων του και ταυτόχρονα μας προ(σ)καλεί να διαβάσουμε και να γνωρίσουμε το έργο του.

Το Β4 διαβάζει και προτείνει (Αναγνώσεις)

Γεώργιος Βιζυηνός,
                            Το αμάρτημα της μητρός μου

γράφουν η Μαρία Παϊσίου και η Κυριακή Πατέρογλου

·   Ποιο βιβλίο επιλέγουμε

  Το διήγημα «Το αμάρτημα της μητρός μου» του Γ. Βιζυηνού είναι αξιόλογο λογοτέχνημα, με ποικίλο ενδιαφέρον. Το επιλέξαμε γιατί εντυπωσιαστήκαμε από τον τίτλο. Μας εξίταρε και μας κίνησε το ενδιαφέρον να δούμε το περιεχόμενο του, ποια σχέση έχει με τον τίτλο και να κατανοήσουμε έτσι και τον τίτλο. 
  ·      Πρόσωπα του διηγήματος

Μητέρα, Αννιώ, Χρηστάκης, Γιωργής, πατέρας, ιερέας, γιατρός, γείτονες

  ·  Υπόθεση 

Σ’ αυτό το διήγημα* αναφέρεται η Αννιώ ως κυρίαρχο πρόσωπο˙ ένα χαϊδεμένο κοριτσάκι σαν μικρότερη της οικογένειας που ήταν. Γενικότερα το επίκεντρο του ενδιαφέροντος όλων. Προερχόταν από καλή και τίμια οικογένεια. Τα μέλη της οικογένειας ήταν η μητέρα της, τα δυο αδέλφια, ο Χρηστάκης και ο Γιωργής και ο πατέρας. Τα αγόρια ζήλευαν τη μικρότερη αδερφούλα τους γιατί την πρόσεχε ιδιαίτερα η μητέρα τους επειδή ήταν μοναχοκόρη και έτσι τους γεννιόταν μια ζηλοτυπία, που ήταν βλαβερή και μεγάλο μέρος της ευθύνης είχε η μητέρα τους. Η Αννιώ ήταν ένα καχεκτικό και φιλάσθενο παιδάκι που αγαπούσε πάρα πολύ τα αδέρφια της. Παρά το ενδιαφέρον που είχε επικεντρωθεί πάνω της , λόγω που ήταν άρρωστη, δεν έπαψε να τα νοιάζεται. Στη συνέχεια παρουσιάζεται η μάνα της Αννιώς, μια μάνα στοργική, καλή και βασανισμένη στη ζωή της. Ήταν πάντα δίπλα στο παιδί της, το σπλαχνιζόταν και έκανε τα αδύνατα δυνατά για να το κάνει καλά. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα να παραμελεί τα υπόλοιπα μέλη της οικογένειας, και περισσότερο τα δύο αγοράκια. Είναι σίγουρο ότι και αυτά ήθελαν τη μητρική στοργή και φροντίδα. Την ευθύνη αυτή την είχαν αναλάβει οι γείτονες και συγκεκριμένα μια Σοφηδιώτισσα γραία. Ο χρόνος που τα παιδιά έβλεπαν τη μητέρα τους ήταν ελάχιστος έως ανύπαρκτος. Η προσοχή της μάνας ήταν επικεντρωμένη στο αρρωστημένο παιδί της, που ήθελε να το γιατρέψει. Αυτός ο διαχωρισμός είχε ως αποτέλεσμα να επιφέρει αλλαγές στη σχέση μεταξύ του Γιωργή και της μάνας του˙ τον έκανε να συγκλονιστεί όταν αντιλήφθηκε τη μητέρα του να προσεύχεται να κάνει καλά το κοριτσάκι και να πάρει κάποιο από τα αγόρια μαζί του ο θεός. Η σκηνή αυτή στοίχειωσε το μικρό αγόρι…

·         Γενική αποτίμηση του κειμένου

Ο δημιουργός αυτού του διηγήματος είναι ικανός να υποστηρίξει το θέμα που επέλεξε, αυτό φαίνεται από τη φυσική παρουσίαση των γεγονότων. Περιλαμβάνει δουλεμένες φράσεις με βαθύτερο νόημα, που κάνουν τον αναγνώστη να θέλει να το διαβάσει ακόμα περισσότερο, κάνοντας συνειρμούς με την καθημερινή ζωή και τέλος η πειστικότητα που μεταδίδει μας κάνει να το πιστεύουμε και να το ζούμε. Τα πρόσωπα ζωντανεύουν τα περιστατικά. Φαίνονται σαν γνωστά και οι περιγραφές χρωματίζονται ζωηρά.

·         Η γλώσσα

Η γλώσσα που χρησιμοποιεί ο συγγραφέας είναι η καθιερωμένη για την εποχή καθαρεύουσα και χαρακτηρίζεται από ζωντάνια (μόνο οι διάλογοί του είναι γραμμένοι στη δημοτική, διανθισμένοι πολλές φορές με στοιχεία του θρακικού ιδιώματος).

·         Το ύφος: σφιχτό, πυκνό, καλοδουλεμένο

 

·        Ο συγγραφέας Γεώργιος Βιζυηνός (εδώ)
                                   (1849 – 1896)

 

‘Έλληνας πεζογράφος και ποιητής. Γεννήθηκε στη Βιζύη της Ανατολικής Θράκης. Μικρός έμεινε ορφανός από πατέρα και πήγε στην Κωνσταντινούπολη κοντά σε ένα συγγενή του ράφτη, για να «μάθει την τέχνη». Ύστερα από το θάνατο του συγγενή του, πηγαίνει στην Κύπρο, κοντά στον Μητροπολίτη Κύπρου, από όπου γυρίζει πάλι στην Πόλη και φοιτά στη Σχολή της Χάλκης. Καθηγητής του ήταν ο τυφλός ποιητής Ηλίας Τανταλίδης, που επαίνεσε το ποιητικό ταλέντο και τις πνευματικές ικανότητες του μαθητή του. Ο πλούσιος ομογενής της Πόλης Γ. Ζαρίφης τον πήρε στην προστασία του και τον στέλνει με έξοδα του να σπουδάσει Φιλολογία στην Αθήνα.

Το 1874, άγνωστος ακόμα στην Αθήνα, παίρνει μέρος στο Βουτσιναίο διαγωνισμό και βραβεύεται για το επικολύρικό ποίημά του «Ο Κόδρος». Η βράβευσή του στάθηκε αφορμή για να εκτιμήσει ο προστάτης του Γεώργιος Ζαρίφης την αξία του προστατευόμενού του και γι΄ αυτό τον έστειλε να σπουδάσει Φιλοσοφία στη Γερμανία. Γίνεται Διδάκτορας της Φιλοσοφίας του Πανεπιστημίου της Γοττίγγης, με τη Διατριβή του «Περί παιδιάς υπό ψυχολογικήν και παιδαγωγική έποψιν». Ταξιδεύει στη Γαλλία και την Αγγλία, για να ευρύνει τους πνευματικούς του ορίζοντες. Μετά το θάνατο του προστάτη Γεωργίου Ζαρίφη γυρίζει, το 1882, στην Αθήνα.

Γράφει και δημοσιεύει αξιόλογα παιδικά ποιήματα στο περιοδικό «Διάπλασιςτων Παίδων» και έχοντας τη φιλοδοξία να γίνε καθηγητής της Φιλοσοφίας στο Πανεπιστήμιο της Αθήνας, γράφει το σημαντικό φιλοσοφικό έργο: «Η φιλοσοφία του καλού παρά τω Πλωτίνω». Δεν πέτυχε όμως το στόχο του κι έφυγε πάλι για το Λονδίνο απογοητευμένος. Επιστρέφει στην Αθήνα και αντιμετωπίζει οξύτατες δυσκολίες επιβίωσης. Από την εποχή αυτή φαίνεται πως αρχίζει να κλονίζεται η ψυχική του ισορροπία και τελικά καταλήγει, το 1982, στο Δρομοκαϊτειο Ψυχιατρείο στο οποίο και πέθανε τον Απρίλιο του 1896.

Το πολύμορφο έργο του Γεώργιου Βιζυηνού- ποιητικό, πεζογραφικό, φιλοσοφικό –δείγμα μιας σπάνιας πνευματικής ευαισθησίας και ικανότητας, καθώς και η ευρύτατη ευρωπαϊκή του παιδεία τοποθετούν τον άμοιρο ποιητή στις πρώτες θέσεις των πνευματικών δημιουργών της πατρίδας μας. Ο Βιζυηνός μαζί με το Βικέλα είναι ο δημιουργός της πεζογραφίας και δίκαια ονομάστηκε πατέρας του διηγήματος. Κύριο χαρακτηριστικό των πεζογραφημάτων του είναι ότι κατορθώνει να παρουσιάζει ολοκληρωμένους χαρακτήρες, του οποίους ψυχογραφεί σε βάθος. Τα θέματα του τα αντλεί από τις παιδικές του αναμνήσεις, την οικογενειακή ζωή και το περιβάλλον του χωριού του. Έγραψε σε καθαρεύουσα, όμως στο διάλογο χρησιμοποίησε μια γλώσσα θαυμάσια πλαστική λαϊκή, που αποδίδει τέλεια το ήθος των προσώπων. Στην ποίηση ταλαντεύεται ανάμεσα στο παλιό και το καινούριο και δεν κατορθώνει να απαλλαγεί από τις αδυναμίες του ρομαντισμού.

Έργα του

Ποιητικά

Ποιητικά πρωτόλεια, Κωνσταντινούπολη 1873.
Ο Κόδρος, επικόν ποίημα, (1874).  
Βοσπορίδες Αύραι, 1876 (ανέκδοτο).

Ατθίδες Αύραι, Λονδίνο 1883 (1884) 

Πεζογραφήματα

Δημοσιεύτηκαν στην Εστία από το 1883 μέχρι το 1895:

 Το αμάρτημα της μητρός μου, 1883. 

Ποίος ήτον ο φονεύς του αδελφού μου, 1883 
Μεταξύ Πειραιώς και Νεαπόλεως, 1883

Αι συνέπειαι της παλαιάς ιστορίας, 1884

Το μόνον της ζωής μου ταξίδιον, 1884

 Μοσκώβ Σελήμ, 1895

Μελέτες

Ανά τον Ελικώνα, 1894

Άπαντα: τομ. 1, 1955

*Λίγα λόγια για το Διήγημα

Το Διήγημα είναι είδος πεζού λόγου, που διηγείται μια ολοκληρωμένη ιστορία. Σκοπός της συγγραφής του (και της ανάγνωσής του) είναι η αισθητική απόλαυση. Διαφέρει από το Μυθιστόρημα στην έκταση, γιατί το πρώτο είναι πολύ πιο σύντομο από το δεύτερο! Δεν είναι (πραγματική) Ιστορία, γιατί αναφέρεται σε φανταστικά αλλά αληθοφανή περιστατικά. Από το Μύθο διαφέρει επίσης γιατί αυτός διηγείται απίθανα γεγονότα, που σκοπεύουν στο να δίνουν παραδείγματα διδακτικά.

            Τα θέματα των διηγημάτων είναι παρμένα από την καθημερινή ζωή, πραγματικά ή φανταστικά, και τα διακρίνουμε σε ιστορικά, θρησκευτικά, κοινωνικά, περιπετειώδη, πολεμικά, ερωτικά, αστυνομικά, παιδικά, ψυχολογικά, ηθογραφικά κ.ά.

            Το καλό διήγημα το χαρακτηρίζει πυκνότητα λόγου, δουλευμένη φράση και πειστικότητα. Τα πρόσωπα ζωντανεύουν, τα περιστατικά φαίνονται σαν γνωστά και οι περιγραφές χρωματίζονται ζωηρά.

Δραματοποίηση του έργου για το Ραδιόφωνο

Η υπόθεση του έργου είναι εμποτισμένη από ένα αμάρτημα μιας χήρας μητέρας, το οποίο αποκαλύπτεται στο τέλος. Οι ενοχές που τις έχει δημιουργήσει μια πράξη του παρελθόντος, την πνίγουν καθημερινά.

Άθελα της, στον ύπνο της πλάκωσε ένα από τα τέσσερα της παιδιά, τη μοναδική κόρη της, την Αννιώ. Οι προσπάθειες της μητέρας για να γιατρέψει την κορούλα της ήταν μάταιες. Αν και είχε όλη της την προσοχή και όλες της, τις προσευχές προς εκείνη, παραμερίζοντας τα τρία της αγόρια, η Αννιώ δε τα κατάφερε να μείνει στη ζωή. Το τραγικό κενό της κόρης της, δε κατάφερε ποτέ να το ξεπεράσει η μάνα. Τα μάτια της κόρης της, τα βλέπει σε όλα τα ορφανά κορίτσια. Υιοθετεί μια ψυχοκόρη, της προσφέρει όλη την αγάπη της και τη στοργή, την παντρεύει και στη συνέχεια, υιοθετεί κι άλλη κόρη. Τα γεγονότα αυτά εξαγριώνουν τους γιους της κι εκείνη θα αναγκαστεί να αποκαλύψει το μεγάλο μυστικό που κρατούσε κρυφό χρόνια.

Το έργο μεταδόθηκε για πρώτη φορά από το ραδιόφωνο στις 18/7/1977 στα πλαίσια των εκπομπών ΤΟ ΜΙΚΡΟ ΜΑΣ ΘΕΑΤΡΟ.Σκηνοθεσία: Άγγελος Φορτούνας

Παίζουν: Νικήτας Τσακίρογλου, Γρηγόρης Βαφειάς, Ειρήνη Κουμαριανού, Γιώργος Χριστόπουλος, Δημήτρης Ιωακειμίδης, Πίτσα Μπουρνόζου, Αγγέλικα Καπελαρή, Τάσος Λύδης και Γιώργος Νταής

1ο μέρος

2ο μέρος

3ο μέρος



4ο μέρος




5ο μέρος



6ο μέρος