"Η ελευθερία είναι ευθύνη, η βαρύτερη όλων. Και είναι επιλογή. Κανείς δεν σώζεται αν δεν το θέλει, κανείς δεν είναι ελεύθερος χωρίς θυσίες. "

Καθημερινή : 28-10-11  

Η ελευθερία είναι ευθύνη, η βαρύτερη όλων. Και είναι επιλογή. Κανείς δεν σώζεται αν δεν το θέλει, κανείς δεν είναι ελεύθερος χωρίς θυσίες. Απ’ το μεταίχμιο δεν θα βγούμε ίδιοι, η κρίση μάς δοκιμάζει και ήδη μας δείχνει άλλους. Αλλά θα ζήσουμε μες στη μεγάλη μας διάρκεια, είμαστε δεμένοι μαζί της: «O κόσμος / ξαναγινόταν όπως ήταν, ο δικός μας / με τον καιρό και με το χώμα». (Γ. Σεφέρης, Εγκωμη)
Με τον καιρό και με το χώμα

Tου Νικου Γ. Ξυδακη

Μπλέ πλακίδια ιζνίκ, Νικαίας, πλάι στον μεσογειακό αστικό κήπο, σε ένα σπίτι ανοιχτό από παντού, πλάι σε θερμές ζωγραφιές α λά Ματίς και βιβλία, πολλά βιβλία, και με ανθρώπους που αφουγκράζονταν τα βάσανα του χρεωμένου ελληνισμού, τα βάσανά τους. Ο κήπος τύλιγε το ορθάνοιχτο σπίτι, έμπαινε μέσα του, κι η νυχτερινή ψύχρα υπενθύμιζε ότι ακόμη και στη νοτιοανατολική Μεσόγειο ο Οκτώβριος οδηγεί προς τον χειμώνα. Σ’ ένα τέτοιο σπίτι-αγκαλιά, σπίτι-φυτό, στην καρδιά της Λευκωσίας, σαν αυτά που αποθαύμαζε ο Σεφέρης παλαιότερα στην Αμμόχωστο, μια σύναξη Ελλήνων αναζητούσε ειδήσεις απ’ το παρόν και πατήματα για το μέλλον, ανήμερα του Αγίου Δημητρίου.

Τηλεφωνήματα, τουίτερ, sms ολονύχτια. Εφερναν θραύσματα ειδήσεων και ευχές για τον Δημήτρη, καθώς η συζήτηση φιδοσερνόταν αμφίβουλη ανάμεσα στην επανεκτίμηση του παρελθόντος, το ψηλάφισμα του παρόντος και τις προβολές στο μέλλον. Οι Κυπραίοι ανησυχούσαν για τη μητρόπολη και για τις τράπεζές τους, οι Αθηναίοι τους συμβούλευαν να μην κάνουν ίδια λάθη στο ελληνικό κρατίδιο του Νότου. Ανασαίνοντας Ανατολή, ακούγοντας Βρυξέλλες και Αθήνα, νιώσαμε το πολλαπλό μεταίχμιο: ιστορικό, γεωγραφικό, ψυχικό. Νιώσαμε ότι ο ελληνισμός είναι ευρύτερος του κράτους των Αθηνών, είναι, όπως μου έγραφε ο Βρυξελλιώτης φίλος, μια μεγάλη διάρκεια της Μεσογείου, που επέζησε κρατών και καταστροφών, υποδουλώσεων και αλλοιώσεων και συμφυρμών. Εκεί στο άκρο της Μεσογείου όπου μιλιέται η ελληνική, μπορείς να νιώσεις βαθύτερα την Ιστορία, να σου αποκαλυφθεί παρούσα και συνεχής, δρώσα και επείγουσα. Ζούσαμε πάντα με αυτή τη γλώσσα, σε αυτές τις συντεταγμένες, σε αυτή τη λεκάνη. Θα συνεχίσουμε να ζούμε.

Το τωρινό μεταίχμιο, πολλαπλό, σφοδρό, οξύστομο, μάς καλεί να αναλογιστούμε πώς θα συνεχίσουμε να ζούμε. Μέσα στο ρήγμα, ανάμεσα στις κοφτερές αιχμές του βαρύτατου χρέους και της απειλούμενης απομείωσης της εθνικής κυριαρχίας. Με βάρος και απειλή, φτωχοί και περιορισμένοι. Χωρίς να μπορούμε να διαλέξουμε μεταξύ πλούτου και ελευθερίας - τα χάνουμε και τα δύο. Ομως όχι όλα κι όχι για πάντα. Αλλά πρόσκαιρα και εν μέρει. Τα είχαμε άφθονα, πληθωρισμένα, και την ειρήνη και την ευμάρεια και την ανεξαρτησία και την ελευθερία, και τα νομίσαμε αυτονόητα από καταβολής, χαρισμένα χωρίς αγώνα, διατηρούμενα χωρίς τίμημα. Σφάλαμε. Η ελευθερία δεν δίδεται.

Ακούγεται, όλο και πυκνότερα: να έρθει ο ξένος να αναλάβει, να βάλει τάξη, εμείς αποτύχαμε. Δηλαδή, για να σωθεί η απολεσθείσα ευμάρεια, ας θυσιαστεί η ελευθερία· για να γλιτώσουμε από τον φαύλο εαυτό, ας υποδουλωθούμε. Ακούγεται και πυκνώνει.

Η ελευθερία είναι ευθύνη, η βαρύτερη όλων. Και είναι επιλογή. Κανείς δεν σώζεται αν δεν το θέλει, κανείς δεν είναι ελεύθερος χωρίς θυσίες. Απ’ το μεταίχμιο δεν θα βγούμε ίδιοι, η κρίση μάς δοκιμάζει και ήδη μας δείχνει άλλους. Αλλά θα ζήσουμε μες στη μεγάλη μας διάρκεια, είμαστε δεμένοι μαζί της: «O κόσμος / ξαναγινόταν όπως ήταν, ο δικός μας / με τον καιρό και με το χώμα». (Γ. Σεφέρης, Εγκωμη)

Οι Ισλανδοί αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους σε Βρετανία και Ολλανδία

 

   

Οι Ισλανδοί αρνούνται να πληρώσουν τα χρέη τους σε Βρετανία και Ολλανδία

Οι Ισλανδοί απέρριψαν για δεύτερη φορά να πληρώσουν χρέη ύψους 4 δισεκ. ευρώ προς το Ηνωμένο Βασίλειο και την Ολλανδία, που είχαν λάβει μετά την κατάρρευση των τραπεζών της χώρας το 2008.

Σε δημοψήφισμα που διενεργήθηκε στη νησιωτική σκανδιναβική χώρα, το 58% των ψηφοφόρων ψήφισε κατά της αποπληρωμής των δανείων, αντί 42% που ψήφισαν υπέρ. Αμέσως μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων, η πρωθυπουργός της χώρας, Γιοχάνα Σιγκουρνταρντοτίρ τόνισε πως το «ΟΧΙ» θα δημιουργήσει κλίμα οικονομικής αβεβαιότητας για την Ισλανδία που θα διαρκέσει ένα με δύο χρόνια και ανέφερε: «Πρέπει να κάνουμε τα πάντα προκειμένου να αποτρέψουμε το πολιτικό και οικονομικό χάος, που θα προκύψουν ενδεχομένως από το αποτέλεσμα».

Η Ισλανδία πήρε το δάνειο όταν η Βρετανία και η Ολλανδία αποζημίωσαν τους πολίτες τους που έχασαν τις καταθέσεις τους στη διαδικτυακή τράπεζα Icesave, μία από τις τρεις που κατέρρευσε στα τέλη του 2008.

Το ισλανδικό κοινοβούλιο είχε εγκρίνει σχέδιο αποπληρωμής του δανείου, που είχαν συμφωνήσει με τους δανειστές τον Δεκέμβριο, ωστόσο ο πρόεδρος της χώρας αρνήθηκε να υπογράψει το σχετικό νομοσχέδιο.

Η Βρετανία και η Ολλανδία δήλωσαν απογοητευμένοι μετά την ανακοίνωση των αποτελεσμάτων.

www.kathimerini.gr με πληροφορίες από Reuters και AP

Φτώχεια και κακοποίηση πάνε μαζί... (;)!

γράφει η Δήμητρα Ντούρμα

Στην enet.gr (εδώ) διαβάσαμε πως η οικονομική κρίση, η οποία ενισχύει όλο και πιο πολύ τη φτώχεια, επιφέρει αύξηση της κακοποίησης παιδιών, ενδοοικογενειακή αλλά και ενδοσχολική βία.

Πιο συγκεκριμένα, οι ελάχιστες υπηρεσίες στην Ελλάδα για την προστασία του παιδιού, βρίσκονται αντιμέτωπες με χρονοβόρες και ανεπαρκείς θεσμικές διαδικασίες. Δυστυχώς, στην Ελλάδα παρατηρείται ένδεια στους μηχανισμούς υποστήριξης του παιδιού, αφού δεν υπάρχει πίστη στην ύπαρξη υποστηρικτικού πλαισίου, και έτσι επικρατεί σιωπή κι όχι έγκαιρη προσφυγή σε υπηρεσίες. Έπειτα, σε εγκατάλειψη βρίσκεται ο θεσμός της αναδοχής που θα μπορούσε να δώσει λύσεις.Ταυτόχρονα,από τις 600-700 υιοθεσίες που γίνονται ετησίως στην Ελλαδα μόνο το 10% είναι δημόσιες, γεγονός που έκανε ειδικούς επιστήμονες να μιλούν "για εμπόριο παιδιών"!

Ο Συνήγορος του Παιδιού

"Αν τώρα δεν φροντίσουμε για αυτά τα παιδιά, θα έχουμε μια γενιά από επιθετικούς νέους. Παρά την κρίση δεν θα σηκώσουμε τα χέρια ψηλά. Πρέπει να δουλέψουμε με μετακύλιση κονδυλίων προς την προστασία του παιδιού και με δικτύωση των υπαρχόντων υπηρεσιών. Έχουμε υποχρέωση προς τα παιδιά", επισήμανε ο Συνήγορος του Παιδιού Γ. Μόσχος σε χθεσινή ημερίδα για την παιδική κακοποίηση που διοργάνωσαν τα Παιδικά Χωριά SOS σε συνεργασία με το Εθνικό Κέντρο Κοινωνικών Ερευνών.

Σύμφωνα με μια έρευνα του ΕΚΚΕ,το 2009 ο κίνδυνος φτώχειας, η οποία συνδέεται ανέκαθεν με την παιδική κακοποίηση, στην Ελλάδα ήταν στο 23,4% έναντι του μέσου όρου 19,6% στην Ευρώπη. Η χώρα μας, λοιπόν, βρίσκεται στην 7η θέση σχετικά με τον κίνδυνο του πληθυσμού για φτώχει ή κοινωνικό αποκλεισμό και στην 8η θέση αναφορικά με τον κίνδυνο παιδικής φτώχειας.

Επιπλέον, ο εισαγγελέας Ανηλίκων Αθηνών, Ηλίας Ζαγοραίος, αναφέρει ότι στο μεγάλο ποσοστό σωματικής κακοποίησης και στις τρομοκρατικές διαστάσεις που έχει λάβει η σεξουαλική κακοποίηση έχει συμβάλλει και το Διαδίκτυο. Έπειτα, τόνισε πως βάσει ερευνών η πιθανότητα των κακοποιημένων παιδιών να κακοποιήσουν στο μέλλον τα ίδια στις οικογένειές τους είναι τουλάχιστον 30%. Τέλος,υποστήριξε ότι η απομάκρυνση από την οικογένεια αποτελεί το ύστατο μέσον καθώς είναι πιο βλαβερή από τη σωματική κακοποίηση καθώς συνήθως τα παιδιά πάνε σε Ιδρύματα όπου υπάρχουν αδιαφορία, ακατάλληλες τιμωρίες ή και αποπλάνηση.

Οι εκπρόσωποι των ξενώνων που υπάγονται στα χωριά SOS προβληματίζονται σχετικά με το ότι όλα τα παιδιά έχουν φτάσει στους ξενώνες, όταν έχει εκδηλωθεί η κρίση και όχι όταν ήταν εφικτή η προληπτική παρέμβαση στο οικογενειακό περιβάλλον. Παρατηρείται, είπαν, μεγάλη καθυστέρηση στο να έρθουν αλλά και να φύγουν, ώστε να αποφευχθεί η ιδρυματοποίηση, παρά το γεγονός ότι το θεραπευτικό πλάνο ολοκληρώνεται σε 6 μήνες.