Νίκος Παπάζογλου: Εγώ κι ο ίσκιος μου

Φέγγει

Φύσηξε ο Βαρδάρης

Νίκος Παπάζογλου: "∆εν ζήτησα ποτέ από την πολιτεία, δεν πήρα επιχορηγήσεις, δεν ζήτησα να πληρωθώ για να παίξω "

«∆εν βαριέσαι, θα επιζήσω. Προκειµένου να µε κάνουν κι εµένα καραγκιόζη, προτιµώ να αποσυρθώ. Προσπαθούν να κάνουν και στο τραγούδι αυτό που έκαναν στο ποδόσφαιρο, να φαίνεται το όνοµα του χορηγού και µετά της οµάδας. Εγώ δεν έχω καµιά δουλειά στην Ελλάδα των διαφηµιστών. Ούτε το τραγούδι έχει καµιά δουλειά µ’ αυτούς».



«Να κάνω φιλανθρωπικές συναυλίες για να επιζήσω; Μα δεν ήµουν ποτέ καραγκιόζης. ∆εν ζήτησα ποτέ από την πολιτεία, δεν πήρα επιχορηγήσεις, δεν ζήτησα να πληρωθώ για να παίξω. Η υπόθεση τραγούδι, όπως διαµορφώνεται σήµερα, είναι µια περίεργη ιστορία. Να τους βοηθήσουµε αν θέλουν, καµία αντίρρηση (σ.σ.: τους διαφηµιστές).

Να τους γράφουµε ένα ρεφρέν που επαναλαµβάνεται, να το µαθαίνουν εύκολα. Κι ας βγαίνουν να τραγουδούν οι µπιγκ µπραδεριστές. πηγή: tanea.gr (εδώ)

«Σα να σ’ αγκάλιαζε όλη η Θεσσαλονίκη»

Μελίνα Κανά
τραγουδίστρια
(ο Νίκος Παπάζογλου ήταν ο πρώτος που την πήρε µαζί του σε περιοδείες, στα τέλη του ‘80, όπου γνώρισε για πρώτη φορά και τον Σωκράτη Μάλαµα): «Ηταν ένας καλός άνθρωπος, ένας φίλος. Με τη στάση ζωής του και µε την καλλιτεχνική του πορεία άφησε έντονο στίγµα στη µουσική µας. Το µόνο που µε χαροποιεί, παρ’ ότι έφυγε νωρίς, είναι ότι έζησε τηζωή που ήθελε, έγραψε και είπε τα τραγούδια που ήθελε, έκανε οικογένεια που την ήθελε πολύ. Εκανε αυτό που ήθελε. Και τελικά πέρασε καλά στη ζωή του».

Αργύρης Μπακιρτζής
τραγουδοποιός
«Μεγαλώσαµε µαζί στην ίδια γειτονιά. Τον ξέρω από εφτά χρονών. Ηταν ο άνθρωπος που µε έσπρωξε να µπω στο τραγούδι, που συµµετείχε στον πρώτο δίσκο των Χειµερινών Κολυµβητών, που τον γράψαµε στο στούντιό του. Ηταν ένας ζωντανός άνθρωπος, πολύ ιδιαίτερος. Καλλιτεχνικά η Θεσσαλονίκη χάνει ένα κεφάλαιό της».

Θωµάς Κοροβίνης
συγγραφέας- τραγουδοποιός
«Η παρουσία του Νίκου ήταν η αδιαµφισβήτητη αίσθηση ότι ο έρωτας - µε όσα εµείς πιστεύουµε ότι τον συνοδεύουν, τις αισθήσεις, τις µουσικές, τους στίχους - δεν πεθαίνει, δεν θα πεθάνει ποτέ. Οταν ο Νίκος σε αγκάλιαζε και φώναζε “καρντάση µου”, είχες την αίσθηση πως σε αγκάλιαζε όλη η Θεσσαλονίκη που εµείς και αυτός αγαπήσαµε. Η απώλεια του – µαζί µε την πρόσφατη απώλεια του πολυδάκρυτου πνευµατικού µας φίλου, του Μανώλη Ρασούλη – είναι πλέον διπλή και άφατη. Η Θεσσαλονίκη, που δυστυχώς τα τελευταία χρόνια παραµένει ηθικά και δηµιουργικά ανοχύρωτη, θρηνεί για ένα ακόµη δικό της παιδί, ένα παιδί της ιδεολογικής µουσικής, στιχουργικής, δηµιουργικής σχολής της».

Γιώργος Λαζόγκας
εικαστικός
«Αποτέλεσε µιαιδιαίτερη παρουσία στον µουσικό χώρο που έφερε ανανέωση στο τραγούδι και µε τις ποιοτικές επιλογές και συνεργασίες του _ όπως µε τη Χαρούλα Αλεξίου και τον ∆ιονύση Σαββόπουλο _ συντηρούσε αυτή την ιδιαίτερη ταυτότητά του. Προσωπικάείχα συνεργαστεί µαζί του όταν το 1983 ηχογράφησα στο στούντιό του το ηχητικό κοµµάτι για για µια δράση - περφόρµανς που παρουσίασα στον «∆εσµό» στην Αθήνα. Ανακάλυψα τότε έναν άνθρωπο που δεν ήταν µόνο µεγάλος γνώστης της µουσικής, αλλάκαι του ήχου. Ο Νίκος Παπάζογλου αντιλαµβανόταν την υπόθεση της τέχνης συνολικά. Το γεγονός δε ότι παρέµεινε στη Θεσσαλονίκη ενδυνάµωνε όχι µόνο την ιδιαίτερη ταυτότητά του, αλλά και την ταυτότητα της πόλης».

Νίκος Παπάζογλου: Χαράτσι

Ο Νίκος Παπαζογλου το 1984 συγκεντρώνει ό,τι είχε βγάλει από το πλούσιο υλικό της ψυχή του σε μελωδία με στίχο στο γνωστό σε όλους μας δίσκο «ΧΑΡΑΤΣΙ». Με αυτή τη δουλειά δεν κάνει απλά μια ακόμα έκπληξη αλλά σφραγίζει την ελληνική μουσική των νεότερων χρόνων.

Δίσκος σταθμός, επηρεάζει αρκετούς νεότερους τραγουδοποιούς και σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους που κυκλοφορεί ο Παπάζογλου αργότερα, δημιουργείται η «σχολή της Σαλονίκης», το «ρεύμα Παπάζογλου»... Ο χαρακτηρισμός αφορά καλλιτέχνες που ακολουθούν τα χνάρια του και διδάσκονται από το ύφος του.

Στο «ΧΑΡΑΤΣΙ» ο Νίκος παντρεύει τη ροκιά με το «αχ», το μπαγλαμαδάκι με την ηλεκτρική κιθάρα και το τσέλο με το μπουζούκι σε ένα εκπληκτικό άκουσμα, αποδεικνύοντας πως ότι είναι γνήσιο δεν έχει όρια και κανονισμούς.

Σχεδόν τριάντα χρόνια μετά και το κλασικό πλέον τραγούδι «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» στάζει μέλι, αγαπιέται, σκουπίζει δακρυσμένα μάγουλα.

Όπως επίσης ο «Υδροχόος», «Λεμόνι στην πορτοκαλιά» του Μανώλη Ρασούλη και της Βάσως Αλαγιάννη, το «Χαράτσι» του Σιμώτα (στίχος) και τα «Καρυάτιδα», «Στάλα-στάλα», «Με το τραγούδι», «Ευχή», «Χθες βράδυ», «Πέρασα έτσι», «Χτυπάει τηλέφωνο».

πηγή: tanea.gr

Ολόκληρο το δημοσίευμα (εδώ)

1984 Χαράτσι

1. Υδροχόος

2. Με το τραγούδι με το κρασί

3. Αύγουστος

4. Χαράτσι

5. Λεμόνι στην πορτοκαλιά

6. Στάλα στάλα

7. Ευχή

8. Καρυάτιδα

9. Χτές βράδι

10. Πέρασα έτσι, δίχως λόγο

11. Χτυπάει το τηλέφωνο

ΜΟΥΣΙΚΗ: Νίκος Παπάζογλου, Βάσω Αλαγιάννη 

ΣΤΙΧΟΙ: Νίκος Παπάζογλου, Μανώλης Ρασούλης, Τάκης Σιμώτας

Νίκος Παπάζογλου: 25 χρόνια πριν

Ο Νίκος Παπαζογλου την ίδια χρονιά (1984) συγκεντρώνει ότι είχε βγάλει από το πλούσιο υλικό της ψυχή του σε μελωδία με στίχο στο γνωστό σε όλους μας δίσκο «ΧΑΡΑΤΣΙ». Με αυτή τη δουλειά δεν κάνει απλά μια ακόμα έκπληξη αλλά σφραγίζει την ελληνική μουσική των νεότερων χρόνων.

Δίσκος σταθμός, επηρεάζει αρκετούς νεότερους τραγουδοποιούς και σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους που κυκλοφορεί ο Παπάζογλου αργότερα, δημιουργείται η «σχολή της Σαλονίκης», το «ρεύμα Παπάζογλου»... Ο χαρακτηρισμός αφορά καλλιτέχνες που ακολουθούν τα χνάρια του και διδάσκονται από το ύφος του.

Στο «ΧΑΡΑΤΣΙ» ο Νίκος παντρεύει τη ροκιά με το «αχ», το μπαγλαμαδάκι με την ηλεκτρική κιθάρα και το τσέλο με το μπουζούκι σε ένα εκπληκτικό άκουσμα, αποδεικνύοντας πως ότι είναι γνήσιο δεν έχει όρια και κανονισμούς.

Είκοσι χρόνια μετά και το κλασικό πλέον τραγούδι «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» στάζει μέλι, αγαπιέται, σκουπίζει δακρυσμένα μάγουλα.

Όπως επίσης ο «Υδροχόος», «Λεμόνι στην πορτοκαλιά» του Μανώλη Ρασούλη και της Βάσως Αλαγιάννη, το «Χαράτσι» του Σιμώτα (στίχος) και τα «Καρυάτιδα», «Στάλα-στάλα», «Με το τραγούδι», «Ευχή», «Χθες βράδυ», «Πέρασα έτσι», «Χτυπάει τηλέφωνο».

πηγή: tanea.gr

Ολόκληρο το δημοσίευμα (εδώ)

1984 Χαράτσι

1. Υδροχόος

2. Με το τραγούδι με το κρασί

3. Αύγουστος

4. Χαράτσι

5. Λεμόνι στην πορτοκαλιά

6. Στάλα στάλα

7. Ευχή

8. Καρυάτιδα

9. Χτές βράδι

10. Πέρασα έτσι, δίχως λόγο

11. Χτυπάει το τηλέφωνο

ΜΟΥΣΙΚΗ: Νίκος Παπάζογλου, Βάσω Αλαγιάννη 

ΣΤΙΧΟΙ: Νίκος Παπάζογλου, Μανώλης Ρασούλης, Τάκης Σιμώτας

1986 Μέσω Νεφών

1. Ενα κι ενα (Νικου Παπάζογλου - Μανωλη Ρασούλη)

2. Ο μοναχός άνθρωπος (Παπάζογλου - Ανδρέου)

3. Στη ρωγμη του χρόνου (Ξυδάκη - Ρασούλη)

4. Του χαμού (Παπάζογλου - Σπυρόπουλου)

5. Το όνειρο (Παπάζογλου)

6. Φύσηξε Βαρδάρης (Παπαζογλου)

7. Εγώ κι ο ίσκιος μου (Παπαζογλου - Ανδρέου)

8. Καλημέρα (Παπαζογλου - Σιμώτα)

9. Ειναι αργά (Παπάζογλου)

10. Φέγγεις σαν άστρο (Παπαζογλου - Σιμόπουλου)

11. Γλυκειά μου (Παπάζογλου)

πηγή: wiki.kithara.gr (εδώ)

Νίκος Παπάζογλου, Τα ΔΗΘΕΝ - O δίσκος που τον έλεγαν: "Οι μάγκες δεν υπάρχουν πια!"

Βρέχει στην εθνική οδό (Από την Εκδίκηση της Γυφτιάς)

Από περιέργεια υπάρχω...

Νίκος Παπζογλου: Από τη Μάισσα Σελήνη μέχρι το κοτλέ παντελονάκι

Νίκος Παπαζογλου: Σε λαϊκή στεκότανε ο Χάρος και πουλιότανε

Εκτός από τον Ιμπεριαλισμό, τότε (1978) υπήρχε και η μοναξιά

Μαζί με το Σταυρό του Νότου του Θ. Μικρούτσικου (1978) η Εκδίκηση της Γυφτιάς (1978) επηρέασε καθοριστικά, διαμόρφωσε μπορούμε να πούμε, την ελληνική μουσική πραγματικότητα στα τέλη της δεκαετίας του 70. Εποχή υπερπολιτικοποίησης, με το πολιτικό τραγούδι να κυριαρχεί (Μικης Θεοδωράκης). Αισιοδοξία, επική διάθεση, αναμένεται ο πράσινος Σοσιαλισμός. Και τότε ο Μανώλης Ρασούλης, ο Νίκος Ξυδάκης και ο Νίκος Παπαζογλου σα να μην τους ενδιαφέρει η επανάσταση, ο νιοστός δρόμο για το σοσιαλισμό. Χαμηλώνουν τους τόνους (φανταστείτε ότι μια απο τις επιτυχίες της περιόδου ήταν Το δέντρο: Μ. Λοϊζος, Φώντας Λάδης, Γιώργος Νταλάρας) και τραγουδάνε το καημό και τα πάθη των καθημερινών ανθρώπων. Το σύνθημα της εποχής μεταξύ των φοιτητών που ασκούσε κριτική στο κόλλημα με τη πολιτική ήταν: Εκτός από τον Ιμπεριαλισμό υπάρχει και η μοναξιά. Αυτό το σύνθημα το ακούσαμε τραγουδισμένο στην Εκδίκηση της Γυφτιάς και στα Δήθεν. Το μουσικό και λοιπό κατέστημένο της εποχής αντιμετώπισε με χλευασμό την Εκδίκηση της Γυφτιάς και τα Δήθεν. Αλλά γρήγορα αναγκάστηκαν να τα αποδεχτούν, γιατί ο κόσμος, κυρίως οι φοιτητές, στη μουσική του Νίκου Ξυδάκη, τους στίχους του Μανώλη Ρασούλη και την ερμηνεία του Νίκου Παπάζογλου αναγνώρισε έναν βαθύτερο εαυτό που δεν μπορούσαν ξυπνήσουν άλλα είδη μουσικής.

Και οι τρεις δημιουργοί συνέχισαν την πορεία τους με δημιουργικό τρόπο. Μάλιστα τόσο ο Ρασούλης όσο και ο Παπαζογλου είναι γνωστοί στους σημερινούς νέους ίσως περισσότερο από μετέπειτα επιτυχίες τους παρα από την Εκδίκηση της Γυφτιάς και τα Δήθεν (Ο Αυγουστος είναι από τα  πιο αγαπημένα κομμάτια των εφήβων).


Η εκδίκηση της Γυφτιάς όμως αποτελεί δίσκο - σταθμό για τη μουσική και πνευματική μεταπολίτευση.  Έχει εμπνεύσει πολλούς δημιουργούς και εξακολουθεί να σιγοτραγουδιέται από τον κόσμο, (έστω κι αν δε συμπεριλαμβάνεται στις playlist), διότι, όπως και τότε έτσι και σήμερα, εκτός από τον ιμπεριαλισμό (με παλιές και με νέες μορφές πια) εξακολουθεί να υπάρχει και η μοναξιά, πιο έντονη κι αβάσταχτη ίσως...

Η παράβαση του Νίκου Παπάζογλου

πηγή : tanea.gr (εδώ)
Από τα γνήσια παιδιά της Μακεδονίας ο Νίκος Παπάζογλου, γέννημα θρέμμα Θεσσαλονίκης, ξεκινά τη συστηματική του απασχόληση με τη μουσική στα τέλη της δεκαετίας του '60.

Σε ένα μικρό στούντιο γράφει τα πρώτα του τραγούδια και κάποια από αυτά τραγουδιούνται από τον Πασχάλη, τον οποίο αντικατέστησε στους OLYMPIANS για να κάνει τη στρατιωτική του θητεία!

Οι αρχές της δεκαετίας του 1970 τον βρίσκουν στο Aachen της Γερμανίας με το Σαλονικιώτικο συγκρότημα ZEALOT (ΖΗΛΩΤΗΣ). Κάνει προσπάθειες να προωθήσει τη δουλειά του στον ευρωπαϊκό χώρο και ηχογραφεί κάποια κομμάτια στο Μιλάνο.

Επιστρέφει στα πάτρια εδάφη το 1976.

Το 1977 συμμετέχει στην παράσταση «Αχαρνής ο Αριστοφάνης που γύρισε από τα θυμαράκια», γεγονός που τον φέρνει σε επαφή με τους Διονύση Σαββόπουλο και Μανώλη Ρασούλη. Με αφορμή αυτή την παράσταση κυκλοφορεί ο ομώτιτλος δίσκος στον οποίο επίσης συμμετείχε.

Δυο χρόνια μετά, οι τρεις τους και ο Νίκος Ξυδάκης δημιουργούν αυτό που έμελλε να αφήσει σφραγίδα στη νεοελληνική μουσική σκηνή, το δίσκο "Η εκδίκηση της Γυφτιάς" με την χαμογελαστή εικόνα του Νίκου σε πρώτο πλάνο.

«Τρελλή κι αδέσποτη», «Κανείς εδώ δεν τραγουδά» και άλλα έντεκα κομμάτια που αγαπήθηκαν και τραγουδήθηκαν όσο λίγα. Έχει ήδη με προσωπική εργασία και μεράκι "οικοδομήσει" το στούντιο του στην Κάτω Τούμπα, το γνωστό ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ το οποίο γίνεται γι' αυτόν εργαλείο δημιουργίας μερικών από τα καλύτερα τραγούδια της τελευταίας εικοσαετίας στην Ελλάδα.

Έπεται λοιπόν συνέχεια, το 1979 με το «ΔΗΘΕΝ» των Ξυδάκη - Ρασούλη, στο οποίο τραγουδά μαζί με τον Δημήτρη Κοντογιάννη και τη Σοφία Διαμαντή.

Το 1983 πραγματοποιεί μερικές εμφανίσεις στο ΖΟΟΜ στην Αθήνα με την «Ταχεία Θεσσαλονίκης» που δεν είχαν την αναμενόμενη από το κοινό ανταπόκριση.

Την ίδια χρονιά συγκεντρώνει ότι είχε βγάλει από το πλούσιο υλικό της ψυχή του σε μελωδία με στίχο στο γνωστό σε όλους μας δίσκο «ΧΑΡΑΤΣΙ». Με αυτή τη δουλειά δεν κάνει απλά μια ακόμα έκπληξη αλλά σφραγίζει την ελληνική μουσική των νεότερων χρόνων.

Δίσκος σταθμός, επηρεάζει αρκετούς νεότερους τραγουδοποιούς και σε συνδυασμό με τους υπόλοιπους που κυκλοφορεί ο Παπάζογλου αργότερα, δημιουργείται η «σχολή της Σαλονίκης», το «ρεύμα Παπάζογλου»... Ο χαρακτηρισμός αφορά καλλιτέχνες που ακολουθούν τα χνάρια του και διδάσκονται από το ύφος του.

Στο «ΧΑΡΑΤΣΙ» ο Νίκος παντρεύει τη ροκιά με το «αχ», το μπαγλαμαδάκι με την ηλεκτρική κιθάρα και το τσέλο με το μπουζούκι σε ένα εκπληκτικό άκουσμα, αποδεικνύοντας πως ότι είναι γνήσιο δεν έχει όρια και κανονισμούς.

Είκοσι χρόνια μετά και το κλασικό πλέον τραγούδι «ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ» στάζει μέλι, αγαπιέται, σκουπίζει δακρυσμένα μάγουλα.

Όπως επίσης ο «Υδροχόος», «Λεμόνι στην πορτοκαλιά» του Μανώλη Ρασούλη και της Βάσως Αλαγιάννη, το «Χαράτσι» του Σιμώτα (στίχος) και τα «Καρυάτιδα», «Στάλα-στάλα», «Με το τραγούδι», «Ευχή», «Χθες βράδυ», «Πέρασα έτσι», «Χτυπάει τηλέφωνο».

Εκτός όμως από τις προσωπικές του δουλειές, τον συναντάμε στη Ρεζέρβα (1984) και στο «Ζήτω το ελληνικό τραγούδι» (1986) του Σαββόπουλου. Επίσης στο «Πότε Βούδας πότε Κούδας» δίσκος του Μ. Ρασούλη (1986) όπου τραγουδά το ομότιτλο κομμάτι. Αλλά και στο «Σείριο υπάρχουνε παιδιά» του Χατζιδάκι το 1988. Στο δίσκο «Ολοι δικοί μας είμαστε» με τους Μ. Ρασούλη, Χ. Νικολόπουλο και Π. Τερζή και στο «Σκόρπια 1» του Μ. Ρασούλη με τη Γλυκερία.

Παράλληλα κυκλοφορούν και οι δικοί του δίσκοι ΜΕΣΩ ΝΕΦΩΝ το 1986 και ΣΥΝΕΡΓΑ το 1991. Την ίδια χρονιά 30 Σεπτέμβρη 1991 ηχογραφεί και κυκλοφορεί την ΕΠΙΤΟΠΙΟΣ ΗΧΟΓΡΑΦΗΣΗ από το θέατρο του Λυκαβηττού.

Διαχρονικές σιωπηλές επιτυχίες, τα τραγούδια των δίσκων του, «Ένα κι ένα», «Ο μοναχός ο άνθρωπος», «Στη ρωγμή του χρόνου», «Φύσηξε ο Βαρδάρης», «Καλημέρα», «Είναι αργά», «Απόψε σιωπηλοί», «Δεν είμαι ποιητής», «Νυκτερινό Α' και Β», «Όμως εγώ», «Μάτια μου» και άλλες.

Το 1995 κυκλοφορεί η τελευταία του δουλειά "ΟΤΑΝ ΚΥΝΔΥΝΕΥΕΙΣ ΠΑΙΞΕ ΤΗΝ ΠΟΥΡΟΥΔΑ" (πουρούδα: στα κυπριακά το κλάξον του ποδηλάτου).

Όλες οι δουλειές του έχουν ηχογραφηθεί στο ΑΓΡΟΤΙΚΟΝ με την ετικέτα «Στρόγγυλοι δίσκοι».

Άξιες αναφοράς είναι και οι συνεργασίες του (στις περισσότερες είχε την επιμέλεια) με το Μανώλη Λιδάκη, τη Γλυκερία, τη Χορωδία Αιγαίου, τη Σαραγούδα Γιασεμή, τους Παλαιολόγους, το Λουδοβίκο των Ανωγείων, τη Νένα Βενετσάνου, τη Λιζέτα Καλημέρη, την Κατερίνα Σιαπάντα, τη Όλγα Δεραινίτη κ.ά.

Ο Νίκος στηρίζει τη μουσική με το δικό του τρόπο, δίνοντας ευκαιρίες σε καλλιτεχνικά διαμάντια σαν τον Σωκράτη Μάλαμα, τον Θανάση Παπακωνσταντίνου, τις Μικρές Περιπλανήσεις, τον Ορφέα Περίδη, τη Μελίνα Κανά και αρκετούς άλλους.

Του ανωτέρω απόδειξη είναι οι δίσκοι «ΑΓΡΥΠΝΙΑ», «Η ΠΥΛΗ ΤΗΣ ΑΜΜΟΥ», «Ο ΧΑΣΟΜΕΡΗΣ», «ΑΠΟ ΤΟΝ ΠΟΥΝΕΝΤΗ», «ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ», «ΝΥΧΤΕΣ ΜΑΓΙΚΕΣ».

Όλα αυτά τα χρόνια, υποστηρίζει τις μουσικές του δημιουργίες με ένα τρόπο που άλλοι καλλιτέχνες δε θα τολμούσαν φοβούμενοι το ρίσκο.

Τα καλοκαίρια μαζί με τους συνεργάτες του, το γκρουπ «Λοξή Φάλαγγα» οργώνει την Ελλάδα δίνοντας συναυλίες. Συνήθως επισκέπτεται ξεχασμένες από τους πολλούς περιοχές, δίνοντας τη δυνατότητα για πραγματική διασκέδαση σε ανθρώπους που ζουν μακριά από τις μεγαλουπόλεις. Το αποτέλεσμα των εμφανίσεων είναι πάντα το ίδιο. Σε όποιο χώρο και αν επιλέξει να εμφανιστεί δημιουργείται το αδιαχώρητο και ο κόσμος δείχνει την αγάπη του για το γνήσιο τραγούδι.

Αποφεύγει να εμφανίζεται στην τηλεόραση και δεν δίνει συνεντεύξεις χωρίς ουσιαστικό λόγο. Λίγοι καλλιτέχνες δείχνουν στη μουσική το σεβασμό με τον οποίο εκφράζεται ο Παπάζογλου. Ψύχραιμη, ήρεμη και ουσιώδης προσωπικότητα, πρότυπο και δάσκαλος για πολλούς νεότερους που θέλησαν να βαδίσουν στα χνάρια του.

Η φωνή του είναι προικισμένη με ιδιαίτερη χαρακτηριστική χροιά. Βαθύς λυγμός το άκουσμά της, τραγουδοποιός που νιώθει ό,τι με μελωδία ξεστομίζει. Η πορεία και το ύφος του πιστοποιούν όχι απλά τη γνησιότητά του.

Νίκος Παπάζογλου: Εδώ στη ρωγμή του χρόνου

Πέθανε σήμερα το πρωί, σε ηλικία 63 χρόνων, ο Νίκος Παπάζογλου (συνέντευξη), έπειτα από πολύχρονη μάχη με τον καρκίνο. Η κηδεία του θα γίνει αύριο στις 4:00 μ.μ., στον ιερό ναό «Αγίου Θεράποντα» στην Τούμπα Θεσσαλονίκης.

Διαβάστε την εξαιρετική ανάρτηση του ΒBiggus Dickus το e-postego