ψυχολογικό θρίλερ για την ελληνική νεολαία του 21ου αιώνα

ΤΑ ΝΕΑ -  ΒΙΒΛΙΟΔΡΟΜΙΟ 

Σάββατο, 24 Σεπτεμβρίου 2011
ΡΕΠΟΡΤΑΖ: Της Μικέλας Χαρτουλάρη

Δύο ανήλικες φίλες κατηγορούνται ότι σκότωσαν με απανωτές μαχαιριές έναν 80άρη σε ένα ελληνικό χωριό. Η αυτουργός είναι 16 χρόνων, κλειστό παιδί, διαβαστερό, που γράφει εξαιρετικές εκθέσεις, και η συνεργός της είναι 14 και θέλει να γίνει σοβαρή ηθοποιός. Εκείνος ήταν παλιός αντάρτης, χήρος μετά από μισό αιώνα ανέφελου γάμου, με δυο γιους. Από το σπιτάκι του λείπουν μονάχα 20 ευρώ. Γιατί έφτασαν ως εκεί τα κορίτσια; Τι θ' απογίνουν; Με αυτήν την ιστορία, η 28χρονη Βασιλική Πέτσα μάς δίνει μια γροθιά στο στομάχι και κάνει την είσοδό της στην ελληνική λογοτεχνία. Για να μείνει.
Τούτο το πρώτο της μυθιστόρημα έχει τον τίτλο «Θυμάμαι» (εκδ. Πόλις) και αποτελείται από 36 σύντομα κεφάλαια με διαφορετικό κάθε φορά αφηγητή, τα οποία είτε αφορούν τα κορίτσια είτε το θύμα είτε τα πριν και τα μετά του γεγονότος, όμως όλα μαζί κατατείνουν σε ένα πορτρέτο της φόνισσας... αντ' αυτής. Η 16χρονη θα παραμείνει βουβή στη σύλληψη, προανάκριση και φυλάκισή της, όσο και στα επισκεπτήρια, στο κινητό όταν την αναζητά ο γκόμενός της ή στη σχέση της με τις ποινικές συγκρατούμενές της και τη φιλεναδούλα της. Και ο αναγνώστης θα καταλάβει στο τέλος πως κάθε πληροφορία που αντλεί για την αυτουργό από τις μαρτυρίες όσων «θυμούνται» δημιουργεί νέα ερωτήματα, και πως το προφίλ (της) που προκύπτει έχει τεράστια κενά. Θα συνειδητοποιήσει ότι η Αστυνομία συνέλαβε μεν την έφηβη με τα αιματοβαμμένα χέρια, η Δικαιοσύνη τη δίκασε, η Πολιτεία έπαιξε με ζήλο τον κατασταλτικό της ρόλο και ο κοινωνικός περίγυρος εκτονώθηκε, αλλά η αλήθεια θα εξακολουθεί να διαφεύγει ως το τέλος. Ακόμα και εάν οι εκπρόσωποι των θεσμών, οι γονείς, οι συγγενείς, οι γείτονες ή η τέταρτη εξουσία καταλήξουν ως προς τα κίνητρά της, η ψυχή της έφηβης θα παραμείνει terra incognita για όλους. Και το χειρότερο: ούτε καν θα το υποψιαστούν πως δεν έχουν καταλάβει τίποτε απ' όσα συμβαίνουν μέσα της. Αυτό μας λέει με αριστοτεχνικά υπαινικτικό τρόπο τούτο το πολυφωνικό μυθιστόρημα. Κι ούτε νοιάζεται να απαντήσει στο αν ασέλγησε ο γέρος, αν αντιστάθηκε σε απόπειρα κλοπής, αν παρεξήγησαν τις προθέσεις του κ.λπ. Διότι το «Θυμάμαι» διαλέγει να θέσει διαφορετικά ερωτήματα: τι θέλουν να μας πουν οι ανήλικοι όταν καταφεύγουν στη βία; Γιατί δεν τους ακούμε;
«Η κοινωνία των ενηλίκων», σχολίαζε προχθές η πρωτοεμφανιζόμενη συγγραφέας, «δεν καταλαβαίνει τους εφήβους. Αλλά ίσως να μην πρέπει να τους καταλάβει. Διότι το έχουμε δει τόσες φορές: ο δρόμος προς την κόλαση των νέων είναι στρωμένος με τις "καλές προθέσεις" των μεγάλων, που φορούν παρωπίδες, κι όλα τα κρίνουν μέσα από τις προκαταλήψεις τους...».
Από οικογένεια δασκάλων, μεγαλωμένη στην Καρδίτσα, η Βασιλική Πέτσα έφτασε στη λογοτεχνία μέσω... ηλεκτρολόγων/μηχανικών, ενώ ανέκαθεν ήθελε να γίνει σκηνοθέτις! Πέρασε λοιπόν στο Πολυτεχνείο, σπούδασε στο Μπέρμιγχαμ κοινωνιολογία των μίντια, πήρε ένα μεταπτυχιακό δίπλωμα ευρωπαϊκής-ελληνικής λογοτεχνίας στην Οξφόρδη, και τώρα ετοιμάζει ένα διδακτορικό στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου. Στο ενδιάμεσο, ένα διήγημά της διακρίθηκε σε διαγωνισμό του Βρετανικού Συμβουλίου και εκείνη εργάστηκε για λίγο στις εκδόσεις Πόλις. Ετσι την εντόπισε ο αυστηρός Νίκος Γκιώνης και εξέδωσε το βιβλίο της: ένα ψυχολογικό θρίλερ για τη νεολαία του 21ου αιώνα. Επιτέλους!

«Πραγματική Δημοκρατία τώρα» (Democracia Real Ya): το κίνημα των Ισπανών

enet.gr, 16:15 Πέμπτη 19 Μαΐου 2011

«Προτεραιότητα μας είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη»

Το μανιφέστο του «Πραγματική Δημοκρατία τώρα»

Οι διαδηλωτές της Πουέρτα ντελ Σολ της Μαδρίτης δηλώνουν την αντίθεσή τους στο διεφθαρμένο πολιτικό σύστημα και την οικονομία της ανεργίας

του Αντρέα Παναγόπουλου

Στη δημοσιότητα έχει δοθεί το μανιφέστο της κίνησης «Πραγματική Δημοκρατία τώρα» (Democracia Real Ya), που τις τελευταίες ημέρες έχει βρεθεί στο επίκεντρο του διεθνούς ενδιαφέροντος με τις ογκώδεις συγκεντρώσεις διαμαρτυρίας που έχει οργανώσει στη Μαδρίτη και σε πολλές μεγάλες πόλεις της Ισπανίας. Το enet.gr επιχείρησε μια απόδοση του κειμένου στα ελληνικά

Είμαστε απλοί άνθρωποι. Είμαστε σαν κι εσάς: άνθρωποι που κάθε πρωί πηγαίνουν να σπουδάσουν, να εργαστούν ή να βρουν δουλειά, άνθρωποι που έχουν οικογένεια και φίλους. Είμαστε άνθρωποι που εργάζονται σκληρά κάθε ημέρα για να ζήσουν και να προσφέρουν ένα καλύτερο μέλλον στους γύρω μας.

Κάποιοι από εμάς είναι προοδευτικοί, κάποιοι άλλοι συντηρητικοί. Μερικοί έχουν «πιστεύω», μερικοί δεν έχουν. Μερικοί έχουν συγκεκριμένη ιδεολογία, και άλλοι είναι απολίτικοι. Ολοι μας όμως είμαστε ανήσυχοι και θυμωμένοι από τις πολιτικές, οικονομικές και κοινωνικές εξελίξεις που βλέπουμε γύρω μας. Από τη διαφθορά των πολιτικών, των επιχειρηματιών, των τραπεζιτών... Από το ότι οι απλοί άνθρωποι αισθάνονται αβοήθητοι.

Αυτή η κατάσταση μας πληγώνει όλους καθημερινά. Ομως αν ενωθούμε μπορούμε να την αλλάξουμε. Ήρθε η ώρα να ξεκινήσουμε το χτίσιμο μιας καλύτερης κοινωνίας.

Πιστεύουμε ότι:

-Προτεραιότητα για κάθε προηγμένη κοινωνία πρέπει να είναι η ισότητα, η πρόοδος, η αλληλεγγύη, η ελευθερία της συμμετοχής στον πολιτισμό, την οικολογική βιωσιμότητα και την ανάπτυξη, την ευημερία και την ευτυχία των ανθρώπων.

-Υπάρχουν βασικά δικαιώματα που πρέπει να προστατεύονται στην κοινωνία μας: το δικαίωμα στη στέγαση, την απασχόληση, τον πολιτισμό, την υγεία, την εκπαίδευση, την πολιτική συμμετοχή, την ελεύθερη προσωπική ανάπτυξη, τα δικαιώματα του καταναλωτή, το δικαίωμα για μια υγειή και ευτυχισμένη ζωή.

-Με τον τρόπο που λειτουργούν σήμερα η κυβέρνηση και το οικονομικό μας σύστημα αδυνατούν να αντιμετωπίσουν αυτές τις προτεραιότητες και αυτό αποτελεί πλέον εμπόδιο για την πρόοδο των ανθρώπων.

-Δημοκρατία σημαίνει κυβέρνηση του λαού (δήμος = λαός, κράτος = κυβέρνηση), και αυτό θα πρέπει να συμβαίνει. Αντίθετα, ξέρουμε όλοι ότι το πολιτικό μας σύστημα δεν θέλει καν μας ακούσει. Το καθήκον τους θα έπρεπε να είναι να μεταφέρουν τη φωνή μας στα εθνικά και διεθνή θεσμικά όργανα, να διευκολύνουν την συμμετοχή των πολιτών μέσα από κανάλια άμεσης επικοινωνίας, να λειτουργούν προς όφελος της ευρύτερης κοινωνίας και όχι υπέρ των πλουσίων που ευημερούν εις βάρος μας, όχι ακολουθώντας πιστά μονάχα τις προσταγές των μεγάλων οικονομικών συμφερόντων τα οποία έχουν επιβάλει τη δικτατορία και την κομματοκρατία.

-Η συγκέντρωση της εξουσίας στα χέρια των λίγων παράγει ανισότητα, προκαλεί εντάσεις, φέρνει αδικία, η οποία οδηγεί στη βία. Κι εμείς την απορρίπτουμε.Το απαρχαιωμένο οικονομικό μοντέλο παγιδεύει την ατμομηχανή της κοινωνίας μέσα σε ένα φαύλο κύκλο όπου οι λίγοι πλούσιοι γίνονται πλουσιότεροι και οι πολλοί βουλιάζουν στη φτώχεια τη μιζέρια. Και έτσι καταρρέουμε. Μοναδικός σκοπός του συστήματος είναι η συσσώρευση κεφαλαίων σε βάρος της αποτελεσματικότητας και της ευημερίας της κοινωνίας.

-Η σπατάλη πόρων οδηγεί στην καταστροφή του πλανήτη, δημιουργώντας ανεργία και οι καταναλωτές πολίτες αποτελούν μέρος του κέντρου βάρους σε ένα μηχάνημα σχεδιασμένο να εμπλουτίσει μια μειοψηφία που δεν ξέρει τις ανάγκες μας.

-Είμαστε ανώνυμοι αλλά χωρίς εμάς τίποτα δεν θα μπορούσε να υπάρξει, καθώς εμείς κινούμε τον κόσμο. Αν σαν κοινωνία μάθουμε να μην εμπιστευόμαστε αφηρημένες οικονομικές αποδόσεις που ποτέ δεν ωφελούν τους πολλούς, μπορούμε να εξαλείψουμε τις καταχρήσεις και τις ελλείψεις από τις οποίες σήμερα όλοι υποφέρουμε. Χρειάζεται μια ηθική επανάσταση... Είμαστε άνθρωποι, όχι προϊόντα σε μια αγορά…

Για όλα τα παραπάνω, είμαι εξοργισμένος.

Νομίζω ότι μπορώ να το αλλάξουμε.

Νομίζω ότι μπορώ να βοηθήσω.

Ξέρω ότι μαζί μπορούμε.

Παρέα με εμάς. Είναι δικαίωμά σας.

Οι νέοι και τα Media (Μέσα Μαζικής Eνημέρωσης)

www.media.uoa.gr/lectures/ad/

Οι νέοι & τα Media (PDF .pdf) Δημοσίευση: 18/10/2010

Η "αγιότητα" της εργασίας και η αθλιότητα της ανεργίας

«Η κοινωνία διδάσκει στους νέους την αγιότητα της εργασίας και τους προσφέρει την αθλιότητα της ανεργίας.»

γράφει ο Γιώργος Νικολάου

Η φράση αυτή ανήκει στο Μάριο Πλωρίτη˙ είναι πέρα για πέρα αληθινή, βρίσκοντας πικρή επαλήθευση στις μέρες μας.

Η ανθρώπινη εργασία συμβάλλει στην ανάπτυξη και ευημερία της κοινωνίας και στην ολοκλήρωση του ατόμου, κάτι που το ίδιο το άτομο δυσκολεύεται να βιώσει στη σύγχρονη εποχή, μια εποχή όπου η αντιμετώπιση των βιοτικών αναγκών γίνεται συνεχώς και πιο δύσκολη και οι στιγμές ευφορίας σπανίζουν. Σ΄ αυτές τις συνθήκες λοιπόν, το πρόβλημα της ανεργίας αναδεικνύεται ως ένα απ’ τα σοβαρότερα που αντιμετωπίζει η κοινωνία, αφού οδηγεί σε απόγνωση και εξαθλίωση ανθρώπους, κυρίως τους νέους και προκαλεί αντικοινωνικά φαινόμενα. Ποια είναι λοιπόν η σημασία της εργασίας και ποιες οι συνέπειες της ανεργίας ;

                Η εργασία έχει ζωτική σημασία για τον άνθρωπο. Ασκώντας ένα επάγγελμα ικανοποιεί τις βιοποριστικές του ανάγκες, γίνεται ανεξάρτητος, και ζει με αξιοπρέπεια αναβαθμίζοντας την ποιότητα ζωής του. Ακόμη, ολοκληρώνει τη προσωπικότητα του ως άνθρωπος και ως πολίτης, αφού καλλιεργεί τις ηθικές του αρετές με το εν εργάζεται σε ένα πλαίσιο αρχών. Διασφαλίζει την ψυχική του ισορροπία καθώς απαλλάσσεται από αισθήματα άγχους, αβεβαιότητας, ανασφάλειας, πλήξης και ανίας και αναπτύσσει τις πνευματικές του δυνάμεις, όπως κρίση και επινοητικότητα. Νιώθει λοιπόν, ηθική ικανοποίησης, αποκτά αυτοπεποίθηση και ατενίζει με αισιοδοξία το μέλλον. Όμως η κοινωνία περισσότερο εξωθεί τους νέους στη έρημο της ανεργίας παρά τους κατευθύνει προς το πεδίο της εργασίας της δημιουργικότητας και της προσφοράς. Η έλλειψη θέσεων εργασίας, σε συνδυασμό με τον υψηλό όριο συνταξιοδότησης, την πολυθεσία στο δημόσιο, τη μηχανοποίηση της εργασίας, την υποτυπώδη βιομηχανική υποδομή περιορίζουν τις ευκαιρίες των ανθρώπων για εργασία. Έτσι προκαλούνται επιπτώσεις στην ψυχολογία τους, διότι νιώθουν ανίκανοι να προσφέρουν και δυσκολεύονται να καλύψουν τις ανάγκες τους.

                Γενικότερα, μπορεί η ανεργία να οφείλεται σε οικονομικούς κυρίως λόγους, οι οδυνηρές της επιπτώσεις επεκτείνονται σε όλα τις εκδηλώσεις της ζωής του ανέργου ως ατόμου αλλά και στην ίδια τη λειτουργία της κοινωνίας. Ο άνεργος δεν έχει τη δυνατότητα να εξοικονομεί τους απαραίτητους πόρους για τη μόρφωσή του, την ψυχαγωγία του και τη δυνατότητα του να διατηρεί ένα στοιχειωδώς αξιοπρεπές επίπεδο ζωής. Καταδικάζεται σε ένδεια και ποικίλες στερήσεις. Το χειρότερο όμως είναι πώς οι ανάγκες τον ωθούν σε συμβιβασμούς και εξαρτήσεις που τραυματίζουν το κύρος της προσωπικότητας του και την αξιοπρέπεια του. Τα επιδόματα ανεργίας που έχουν θεσπιστεί μάλλον έρχονται να επιβεβαιώσουν την άθλια κατάσταση στην οποία βρίσκεται ο άνεργος, παρά να λύσουν κάποια προβλήματα. Επιπλέον, ο άνεργος δεν δημιουργεί. Όχι γιατί δεν θέλει, αλλά διότι δεν του παρέχεται η ευκαιρία. Η δημιουργία ή έστω η παραγωγή δεν παύει ποτέ να συνοδεύεται από αισθήματα πληρότητας και ικανοποίησης του εργαζομένου για την προσφορά και το έργο του, μια χαρά όμως που δε νιώθει ο άνεργος, ο οποίος καταβάλλεται από αισθήματα απαξίας, μειωμένης αυτοεκτίμησης, αβεβαιότητα και ανασφάλεια για το μέλλον του.

                Η ανεργία δε θέτει μόνο σε φοβερή ψυχική δοκιμασία τον άνθρωπο αλλά επίσης του στερεί ευκαιρίες ώστε να ολοκληρώσει την προσωπικότητά του, διαδικασία που προϋποθέτει την ανέλιξη των πνευματικών του δυνάμεων και την καλλιέργεια της ψυχικής και ηθικής διάστασης της προσωπικότητας˙ δυνατότητες που φυσικά στερείται ο άνεργος.

                Τέλος σε κοινωνικό επίπεδο, συχνά παρουσιάζεται αύξηση παθογενούς αντικοινωνικής συμπεριφοράς λόγω της ανεργίας και αμφισβήτησης των κοινωνικών θεσμών. Ο άνθρωπος  εύκολα μπορεί να τραπεί σε πράξει ανήθικες και αντικοινωνικές, όταν δεν υπάρχει η εργασία ως ζωτική διέξοδος. Είτε πιεζόμενος απ’ την ανάγκη της επιβίωσης είτε από αγανάκτηση και εκδικητική διάθεση προς την κοινωνία, συχνά ο άνεργος στρέφεται προς τη βιαιότητα, την εγκληματικότητα και τη διαφθορά.

                Συγκεφαλαιώνοντας, θα μπορούσε να υποστηρίξει κάνεις ότι η εργασία αποτελεί για τον άνθρωπο πηγή ζωής, μιας ζωής δημιουργικής, αφού με την εργασία του ο άνθρωπος αποκτά σκοπό στη ζωή του. Ένα σκοπό όμως που συχνά δεν επιτυγχάνει να εκπληρώσει ο σύγχρονος άνθρωπος, ο οποίος μαστίζεται απ’ τη ανεργία και ταλαιπωρείται από τις αβάσταχτες συνέπειές της. Απαιτείται, λοιπόν, μια προσπάθεια – τόσο ατομική όσο και συλλογική – για αν αντιμετωπιστεί ένα από τα οξύτερα προβλήματα των σύγχρονων κοινωνιών, το οποίο στη χώρα μας το βιώνουμε, ειδικά οι νέοι, με δραματικό τρόπο.

Γκράφιτι: Νέα τάση

Νέα τάση στα γκράφιτι

πηγή: egnomi.gr (σύνδεσμος)
Ημ/νία προσθήκης: 24 Μαρτίου 2011, 07:15

Όπως βλέπετε και στη φωτό άλλαξε η σχεδιαστική μόδα στα γκράφιτι.

Νέες τάσεις άρχισαν να κυριαρχούν στη σχεδιαστική μόδα των γκράφιτι,όπως παρατηρούμε στους τοίχους της πόλης. Τα σκέτα γκράφιτι, με σχήματα και λέξεις θεωρούνται πλέον ντεμοντέ.

Τα in fashion γκράφιτι πρέπει οπωσδήποτε να περιέχουν ανθρώπινες καρικατούρες σε προσωπογραφίες ή ολόσωμες απεικονίσεις. Για παράδειγμα δείτε στη φωτό πάνω το γκράφιτι από τοίχο της οδού Βώκου και κάτω από τοίχο της οδού Δρακοπούλου.

Βεβαίως τα καινούργια γκράφιτι κοστίζουν περισσότερο, αφού χρειάζεται περισσότερη μπογιά, ενώ είναι και επικίνδυνα, διότι απαιτούν περισσότερο χρόνο, με αποτέλεσμα να αυξάνονται οι πιθανότητες να συλληφθεί ο ...γκραφίστας από κανέναν μυστήριο γείτονα ή ακόμη χειρότερα από τον ιδιοκτήτη του τοίχου.