Τάκη Σινόπουλου, «Ο καιόμενος»
Κοιτάχτε μπήκε στη φωτιά! είπε ένας απ'
το πλήθος. 1
Γυρίσαμε τα μάτια γρήγορα. Ήταν
στ' αλήθεια αυτός που απόστρεψε το πρόσωπο
όταν του
μιλήσαμε. Και τώρα καίγεται. Μα δε φωνάζει
βοήθεια. 4
Διστάζω. Λέω να πάω εκεί. Να τον αγγίξω
με το χέρι μου. 5
Είμαι από τη φύση μου φτιαγμένος να
παραξενεύομαι.
Ποιος είναι τούτος που αναλίσκεται
περήφανος; 7
Το
σώμα του το ανθρώπινο δεν τον πονά;
Η χώρα εδώ είναι σκοτεινή. Και δύσκολη.
Φοβάμαι. 9
Ξένη φωτιά μην την ανακατεύεις μου είπαν.
διακόπτεται η αφήγηση
Όμως εκείνος καίγονταν μονάχος.
Καταμόναχος. 11
Κι
όσο αφανίζονταν τόσο άστραφτε το πρόσωπο.
Γινόταν ήλιος. 13
Στην εποχή μας όπως και σε περασμένες
εποχές 14
άλλοι είναι μέσα στη φωτιά κι άλλοι
χειροκροτούνε. 15
Ο Ποιητής μοιράζεται στα δυο.
[πηγή: Τάκης Σινόπουλος, Συλλογή Ι.
1951-1964, Ερμής, Αθήνα 31990, σ. 107
Το ποίημα ανήκει στη συλλογή Μεταίχμιο Β' (1957)
]
2ο μέρος (εδώ)
3ο μέρος (εδώ)
4ο μέρος (εδώ)
Νικηφόρος Βρεττάκος, Αυτοπυρπόληση
Στον φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970
Ντύθηκες γαμπρός
φωταγωγήθηκες σαν έθνος.
Έγινες ένα θέαμα ψυχής
ξεδιπλωμένης στον ορίζοντα.
Είσαι η φωτεινή
περίληψη του δράματος μας,
τα χέρια μας προς την Ανατολή
και τα χέρια μας προς τη Δύση.
Είσαι στην ίδια λαμπάδα τη μια
τ’ αναστάσιμο φως
κι ο επιτάφιος θρήνος
(Πρώτη δημοσίευση 16 Νοέμβρη 2011)
